CHAPTER THIRTEEN
“Devon, mauuna na kami doon ha?” sabi ni Jenny sa kabilang linya.
“O, sige. Sabay na kami ni James. Magkita na lang tayo doon. Salamat. Bye.” Sagot niya.
“No problem. Bye!” at tinapos na nito ang kanilang usapan.
Pagkatapos n’un ay nagmamadali na siyang lumabas at sumakay ng taxi. Pupuntahan niya si James sa kanilang bahay. Tinanghali na siyang makaalis sa kanilang bahay dahil kailangan pa niyang maglaba. Mabuti at nandyan ang kanyang mga kaibigan upang tulungan siya. Naisipan niya kasing sa labas naman ng DAMP sila maglesson.
Dahil kilala na siya ng mga katulong sa bahay ay pinapasok na siya kaagad sa loob. Nagkataon namang walang lakad ang mama ni Ivan.
“Magandang umago po, tita.” Bati niya. “Magandang umaga din naman, iha. Susunduin mo ba si James?” tanong nitong nakangiti. “Opo. Ahh, nandyan po ba siya?” sagot niya. “Oo, nandoon pa sa kwarto niya. Halika, puntahan natin,” nasisiyahan pa rin nitong sabi.
Kiming sumunod si Devon. Kahit pa malapit na siya sa mama ni Ivan ay nahihiya pa rin siya tuwing magkasama sila. Hindi naman ito mahirap abutin bagkus ito pa nga ang nagsasabi sa kanya ng h’wag ng mahiya dahil parte na daw siya ng pamilya. Ang ama pa nga ng kasintahan ang halos walang imik tuwing magkasama sila.
“Devon, iha,” pagbubukas nito ng usapan. “Alam mo bang simula n’ung nagsimula na iyong lessons ninyo ni James ay malaki na ang pagbabago niya,”
“Hmm, ganun po ba?” nahihiya niyang tugon.
Alam na alam na talaga nito ang tungkol sa kanilang pinaggagawa. “Oo! Wala na siyang masyadong churva, o chaka, o ano pa iyon sa kanyang pagsasalita at iyong mga galaw niya hindi na masyadong mahinhin.”
Ngumiti lamang siya.
“Salamat iha, ha?” lumingon ito sa kanya. “Salamat talaga ng marami. Matutuwa iyong kapatid ko- siya ‘yong mama ni James,”
“Wala pong anuman, tita. Hindi pa naman po gan’on kalala si James, eh.”
“Siguro nga, iha. Ay, naku, baka tulog pa ang batang ito,” kumatok ito sa pintuan ng silid ng binata. Ilang katok pa ang ginawa nito bago ito bumukas. Nakapajama lamang si James at magulo pa ang buhok. Halatang kakagising lang nito.
“Tita, g-good morning, bakit po?” maang tanong ng lalaki.
“James, iho, nandito si Devon-“ sabi ng kanyang tita ngunit hindi pa naman nito natatapos ang kanyang sasabihin ay isinara na ni James ang pinto. “Uhmm, po?”
“I said Devon’s here, may lakad yata siguro kayo.” ulit nito.
“Hmm. Yes, tita, just a sec!” tugon nito. Nagkatinginan na lamang sina Devon at ang kanyang tita. Nagtataka sila kung bakit ganoon ang reaksyon ni James.
WHAT THE! WHAT’S SHE DOING HERE? Hindi mapakali si James sa loob ng kanyang kwarto. Nabigla siya sa pagdalaw ng dalaga. Hindi naman sa ayaw niyang makita ang dalaga (ang totoo ay sabik na sabik pa siyang makita ito), gayunpaman, hindi siya nakapaghanda. Naabutan pa siya nitong tinanghali ng gising. Mabilis niyang inayos ang kanyang kama at naghanap ng maluwag na t-shirt. Abala pa siya sa kakahanap ng bumukas na ang kanyang pinto.
Nagdadalawang-isip na pumasok si Devon sa loob ng kwarto ni James. Hindi siya sanay na pumasok ng kwarto ng iba lalung-lalo na sa lalaki. “Ahmm, sorry. Pinapasok na kasi ako ni Tita,”
“Oh, it’s okay.” Tipid niyang sagot.
“Ah, naku, ang tagal mo pa lang gumising,” ‘yun lang ang naisip nitong sabihin. Para kasing naiilang ito.
Napakamot na lamang siya ng ulo. Napahiya nga siya. “I just slept late last night because of…” naghanap siya ng palusot. “Because of- of guitar. Yeah! Naggigitara ako kagabi,” ang totoo ay marami siyang inisip kagabi. Maraming bagay na bumabagagabag sa kanyang damdamin.
“Ahh, gan’on ba…”
Sa wakas, nakita na rin niya ang kanyang hinahanap. Nagsuot na siya at hinarap ng maayos ang dalaga. “So, where are we going?” tanong na lamang niya.
“Ahh, teka lang, hmm, pwede bang makita iyong loob ng closet mo?”
“Huh? Why?” kumunot ang kanyang noo.
“Hmm, point three! Manly panache! Er, I mean, kailangan ‘yung fashion sense mo panglalaki din. Hmm, I’m really here for the lesson…”
“Oh,”
“Okay lang?” may ngiti na sa labi nito. Pinagbigyan na niya ang dalaga. Tinuro na lamang niya ang kanyang closet. Napapalakpak ito’t tinungo na ang kanyang kabinet. Binuksan ito ng dalaga. Pinagmamasadn niya lamang ang bawat galaw ng dalaga. Kahit pa maingat ito sa pagtingin ng kanyang mga gamit ay batid niyang nasisiyahan ito sa kanyang nakita. There were no trace on his closet that he was a gay.
Nakahanger ang kanyang mga polo’t long sleeve. Nakahanay naman ayon sa kulay ang kanyang mga shirts at jacket. Sa kabilang panig ay ang kanyang mga shorts, pantalon at jeans. Ang kanyang mga personal na gamit ay nasa itaas. Ang kanyang mga sapatos ay maayos na nakahanay sa ilalim ng cabinet.
Sumandal siya sa gilid ng kanyang cabinet, at tuksong ngumiti kay Devon. “I’ll better say that I already got an A+ with this lesson,”
Pinagdilatan siya nito. “Infairness, pasado ka nga sa dress-code mo ngunit bagsak po kayo sa color-coding mo!”
“What?” tiningnan niya ang kanyang mga damit. Kadalasang kula nito ay yellow, pink, orange o pale green. Ang kanyang mga pantalon ay may iilang neon colored din. “Uh-oh!”
Humagikhik si Devon. “I love the colors, but I hate it for you.” Isa-isa nitong kinuha ang kanyang mga damit at itinapon sa kama.
“Anong gagawin mo d’yan?” tanong niya.
“Fold them, boxed them, or throw them,” sabi nito. Napalo niya ang kanyang ulo. Nasasayangan siya sa mga ito. “Is there no option ‘keep and use ‘em’ ?” giit niya.
“Sorry, wala po.” Patuloy pa rin ito sa pagkuha ng mga shirts at pants. Manakanaka namang dinadampot ni James ang kanyang mga gamit. “Uy, ang nice nitong fitted shirt mo. Hmm, magenta...” mangha ang dalaga sa nakitang damit.
May naisip siyang na katuwaan. Lumapit siya sa dalaga st kinuha ang fitted shirt. “Akin na nga,”
“Uyy, ano- ano… hmm,” sumimangot ito- halatang nagustuhan talaga ang damit. Tumalikod na ito at nagpatuloy. Napangiti si James. Umikot siya sa likuran nito at maingat na sinuot sa dalaga ang shirt. Nagulat ang dalaga. “Ano ba?!”
“C’mon, wear this on. Baka bagay sa’yo,” pang-engganyo niya.
“Ugh, you’re driving me nuts!” komento nito.
“How can you say no to fun?” sabi niya.
Napaisip ito sandali at tsaka malutong na tumawa. “Sige na nga!” maayos na nitong sinuot ang kanyang shirt.
Humarap sa kanya ang dalaga at nagpose. Humalakhak siya nang humalakhak. Natutuwa siya sa dalaga. Nakisali na rin siya. Kumuha siya ng asul na shirt at sinuot. Nakisali na rin siya sa pagporma. May nakitang necktie si Devon at isinuot niya ito sa leeg ni James. Ang nakita namang ganoon ng binata ay ginawang headband sa buhok ng dalaga. Hindi mapigil ang kanilang halakhakan.
Sunod na kanilang pinagdiskitahan ay ang mga jacket ng binata. Sa bewang itinali ni James habang isinuot naman ni Devon ang jacket na kapwa dilaw ang kulay. Sinuotan naman siya ng dalaga nang nakitang baseball cap. Nag-high-five ang magkaibigan.
Abala sila sa pagkuha ng kanilang pictures gamit ang kanilang cellphones. Different styles, same expression- enjoyment.
Nakangiting napaupo si Devon sa kama ni James. Natapos na sila sa kanilang kalokohan. “T’was fun!”
Si James naman ay sa kanyang comfy couch, at kinuha ang kanyang gitara. “Told ya. Think we should do that often,”
“Oo nga,” sng-ayon nito. “Teka, bago ko makalimutan. Gusto mo pa bang rumampa?”
“What’s on your mind?”
“C’mon. I’ll be your guide today. Pupuntahan natin sina Jenny,”
“How about this?”
Tumayo ang dalaga. “I repeat, it’s either we are going to fold them, boxed them, or throw them.”
Napahawak na lamang siya sa batok, “Haha, I’ll just boxed them. Ay, baka you have a favorite here,”
“Bakit, kung meron?” lumawak ang ngiti nito. Tumayo siya at kinuha ang shirt na magenta. “Here. I know you like this; it’s yours.” Iniabot niya ito sa kanya. “Oh?” ang cute nitong tingnan. Namimilog ang mga mata nitong tinitingnan ang kanyang iniabot na shirt.
“And, since you don’t want me to wear these shirts, including these jackets, this one is also for you,” ang isinuot nitong dilaw na jacket ang binigay niya. “Hmm, suhol ba ito o ano?” si Devon.
He chuckled. “Iniisip mo iyan? Of course not!”
“Talaga lang ha?”
“If you don’t want it, then, okay, fine. I’ll just throw it away. Mabaho na ito. Napawisan na,”
“My gosh! Ang arte! Akin na nga ‘to. Sayang naman.” Hinablot na nito ang shirt at jacket mula sa kamay ng binata. Patawa namang tumalikod si James. “Kukunin naman pala,” bulong niya.
“Naririnig ko ang sinasabi mo, student.” Puna nito. “Let’s just boxed them fastly para makapunta na tayo sa dapat nating puntahan,”
“Loud and clear, ma’am!”
Sinimulan na nilang ligpitin ang mga kalat. Maayos nila iyong tinupi at inilagay sa nahanap na plastic na kahon ni James. Pumanaog na sila at nagtanghalian kasama ang mama ni Ivan. Binida nito sa kanila ang paboritong pagkain ni Ivan, ang chicken adobo. Pagkatapos kumain ay naligo na ang binata, at dumiretso na sila sa isang malapit na mall kung saan magkikita ang buong barkada.
Sinalubong sila ni Ryan. Tumungo na sila sa stall kung saan ang iba. “Naglunch na ba kayo, Ryan ko?” ‘yun ang tawagan nina Devon at Ryan. “Oh, we’re finished na, Devon ko. Baka kayo wala pa,” sagot nito. “Hmm, tapos na kami. Doon na kami pinakain ni tita,” sabi niya. “Oki-oki! Oh, how’s his closet? May skirt ka bang nakita? Spaghetti kaya?” bulong nito sa kanya nang nagpauna sila ng lakad.
“Ryan ko, believe it or not, wala akong nakitang mga skirt o dress, kahit isa.” Pambibisto niya.
“Ohh? Baka nasa taas lang iyon, itinago nang maayoz,”
“Ewan, ngunit wala talaga akong nakita, eh.”
“So, ganun naman pala. What’s the purpose now?”
“He had a bad taste of color. I mean pambabae talaga ‘yung mga kulay ng damit niya…”
“Eww, that’s ridiculous.” Napailing pa si Ryan.
Magsasalita pa sana siya nang may kumalabit sa kanyang likuran. “Where are we really going?” maasim na ang mukha nito. “Malapit na tayo, ‘di ba Ryan?” tanong niya sa kaibigan. “We are lilly, lilly near na!” pabiro nitong sagot. Tumawa silang pareho ngunit si James tila wala sa mood na sumabay. Nagtaka siya. Kanina lang ay ‘di mapigil ang tawa nito, ngayon parang ang ‘di na mabiro. Ang seryoso ng mukha. Nakisabay na siya sa lakad nito. Pinabayaan lang siya ni Ryan at nagpatuloy sa paglakad.
“O? Ba’t nandito ka? Why did you leave Ryan there?” mahihimig ang sarkastikong tono sa kanyang mga salita. She beamed. Lumingon sa kanya ang binata at nagpatuloy lang sa paglakad. “What’s that smile for?”
She even smiled more dearly. Iba kasi ang kanyang nararamdaman sa inaasal ng lalaki. Kinikilig siya sa mga inaasta nito. “Eh, bakit ikaw, nakasimagot? Para saan ba ‘yan?”
“Nakasimangot? Duh.”
“Hmm, kung hindi ka nakasimangot, don’t tell me nagseselos ang expression na ‘yan?” then, she chuckled.
Tuluyan nang humarap sa kanya ang binata. Naiinis itong nagsalita. “Me? Nagseselos? With who? Over my dead, sexy body, I won’t get jealous with Ryan, okay?”
Humalakhak ang dalaga. “Hindi ko namang sinasabing kay Ryan ka nagseselos.”
“Ang with who, Diday-girl?” tumaas na ang kilay nito.
“Sa akin!” patawa niyang biro. “Nagseselos ka sa akin dahil close kami ni Ryan, ‘di ka niya kasi pinapansin. May gusto ka sa kanya, ano?” tukso niya. “Hell, no!!!” agad nitong dipensa.
Tawa nang tawa si Devon. “H’wag ka nang magdeny. Okay lang iyon sa akin, ano? Hindi naman ako strict teacher eh. Tsaka, alam ko na mahirap talagang mag-adjust sa bago mong personalidad.”
Hindi pa rin nagbabago ang ekspresyon nito. Malalim pa rin itong nakatitig sa kanya. Nagpatuloy siya. “And I’ll loosen up this day for you, total pasado ka naman sa dress code mo. Pero, refined ka pa rin ha? Remember, bagsak ka sa choice of color mo,”
“Are you serious with what you’re saying?”
She just giggled. Hindi kasi maipinta ang mukha ng binata. “You know what, you are really surprising.” Ayon nito.
“Surprising, surprising…” pambibiro niya sa pamamagitan nang pag-ulit sa salitang binibitawan nito. “Hindi lang naman siguro ako ang full of surprises. We are many, because ika nga sa paborito kung quote, life is full of surprises,”
Binulsa nito ang kaliwang kamay. “Honestly, I hate surprises…” sambit nito. “but if that surprise came from you, I hate it no more.” At mahinang pinisil ang kanyang ilong, gaya nang nakagawian nito.
Then, again those stares; hindi na naman niya maiwasan. Kung hindi lang lumitaw si Ryan ay magtatagal sila sa kakatitig sa isa’t isa. “Devon ko, dali. May nakita na silang mga damit.”
Dahil sa gulat at hiya ay nasuntok ni Devon si James sa braso. “Echus itech!”
“May problema ba, Devon ko?” si Ryan.
“Ah, wala Ryan ko. May asungot lang dito. Alam mo, paepal.” Ganting tugon niya.
Mahinang tumawa si James. “You lose, Diday-girl.” Bulong nito. Akmang susuntukin ulit ni Devon ang braso ng binata nang iwan na siya nito. Naiinis siya. Napamaktol siya. “Eherm, Diday, ba’t ka nakasimangot? Para saan ba ‘yan?” tawag nito.
Tuluyan na siya nitong iniwan. Napameywang siya at tiningnan ang papalayong lalaki. “Hmp. Kung ‘di ka lang cute magalit, matagal na kitang pinakain sa mga buwaya.”
MASAYA ang buong barkada. Pinasuot nila si James ng iba’t ibang pormang panlalaki. Thanks to Bret and Ryan. Pinalitan na ni Devon ang pinatago niyang mga damit ni James gamit ang sobra sa naipong pera at ang perang bigay sa kanya ni Ivan. Bawal na kay James ang mga loud colors, balik na siya sa mga asul, itim, o gray na kulay. Bago nila maisipang umuwi ay nilibre sila ni Fretzie. Nakatanggap na kasi ito ng pera mula sa kanyang ama. Sabay-sabay na rin silang umuwi. Huling hinatid ni James si Devon sa kanila. Nasa labas na sila ng kanilang bahay.
“See, nakagasta ka tuloy dahil pinatapon mo ang mga damit ko,” sabi ni James.
“Sus, wala iyon. H’wag mo na iyong isipin.” Pagwawalang bahala ni Devon.
“Hmm, since ikaw na rin ang nagtake-over sa mga dati kong damit, ano bang gagawin natin d’on?”
“’Di ba inilagay na natin iyon sa kahon?” ayon nito.
Nag-isip siya. “Alam ko na, why don’t we donate it?”
“Hmm, tama! But, this December na lang sa school,” pagsang-ayon ni Devon. “Mabait ka naman pala,”
Ngumiti siya. “Is that a joke?”
“Depende kung paano mo ‘yon iintindihin,” biro nito. “Hmm, I’ll just take it as a compliment.” sagot niya. She just chuckled. “So, tomorrow is Sunday. Where are we? Balik sa DAMP?” tanong niya.
“Hmm, Sunday na pala bukas, ano…” nag-isip ito. “Yeah, malapit na ang second sem natin, this Thursday na. Malapit na ba tayong matapos?”
Tumingin sa kanya ang dalaga. “Excited ka yatang matapos ang lesson natin?”
Tumingin din siya nito nang diretso. “’Yun nga ang problema eh, malapit na tayong matapos. And I hate it.” There was an amusement in her eyes. “Well, ‘di mo talaga magugustuhan ang sasabihin ko dahil malapit na tayong matapos. Isang point na lang, tapos exam na natin.”
Bumuntung-hininga siya.
“O, bakit ganyan ang itsura mo? Dapat nga masaya ka dahil makikita mo na ang outcome nang pinaghirapan mo,”
“I’m not the only one who strived, you did most. Thank you,”
Sumagot naman ito. “Tsaka ka na mag-thank you kung feel mo na talaga na isa kang ganap na lalaki.”
Ngumiti na rin siya. “Okay, ma’am. So, saan tayo bukas?”
“Ahh, dito ka na lang maglunch bukas, okay? Maghihintay ako.” Sabi nito. Tumango siya. “You don’t have to wait; I assure you I’ll be here tomorrow.”
No comments:
Post a Comment