chap22(accidentally inluv)

Chapter TWENTY-TWO
Lumapit kay Devon ang nakangiting dalaga. Sa tingin niya ay mabait naman ito at friendly. Naisip niyang isa mga pinsan ito ng nobyo at sinurpresa rin si Ivan. Ngumiti rin siya.
“Hello, naku, hindi ka man lang pinaupo ni manang. Upo ka muna,” anyaya nito. Tatanggihan niya sana ngunit umupo rin ito sa bakanteng sofa. Sumunod na lamang siya.  “Ano nga pala ang pinunta mo dito?”
“Ah, hinahanap ko sana si Ivan,” sagot niya.
“Oh, well I think he left awhile ago. May inasikaso lang yata.” Sabi nito. “Akala ko ikaw ‘yong pinadala ni mommy na event coordinator,”
Humigikhik siya. Nagmukha na pala siyang coordinator sa suot niya. “Naku, hindi. May party ba dito mamayang gabi?”
“Yes,” tipid nitong sagot. Tila ba nawala ito ng gana sa tanong niya. “Hm, kung, kung ‘di ka ang coordinator, I assume classmate o kaibigan ka ni Ivan?” pag-iiba nito ng paksa.
Tumango lamang siya. Hindi niya nakasanayang magpakila sa ibang tao na syota siya ng binata.
“Wow, nice dahil nakilala na ako ng isang kaklase niya. You know, I’m excited to meet his friends. Ang sabi kasi niya hindi pa raw pwedeng distorbuhin kayo ‘coz your busy with your thesis,”
Devon is confused. “Pinsan ka ba ni Ivan?”
Pagak itong tumawa. “Nakalimutan kong magpakilala sa’yo. I’m Trixie Bersola, Ivan’s future fiancée,” iniabot nito ang kanang kamay.
Parang binagsakan ng langit si Devon sa narinig. Tila ba lahat ng kamalasan sa mundo ay pumunta sa kanya at hinihila siya pababa. Hindi niya magawang tanggapin ang kamay ng dalaga. Napautal siya, “F-fiancee?”
“Future-” diniinan nito ang pagkasabi. “fiancée pa lang. Tonight will be our engagement party. I hope you could come,”
Gusto niyang sabunutan ang babae. Manhid ba ito at ‘di napansin ang kanyang hinagpis?
Nagpatuloy ito. “You look surprise. I mean, siguro hindi pa niya ito nasabi sa barkada niyo. Unplanned naman talaga ang party na ito. Naku kung alam mo lang ang pinagdaanan naming dalawa…” Bingi na si Devon. Ayaw na niyang makinig ngunit para bang gusto niyang alamin kung kailan nagsimula ang relasyon ng dalawa. “I first saw Ivan back there in Nueva Ecija a year ago. Pinakilala siya sa akin ng mama ni James. Siguro kilala mo siya. You go to the same school, di ba?” kwento pa rin nito habang ang luha niya’y unti-unti nang namumuo sa kanyang mga mata. “Magkababata rin kami ni James. Aaand, well balik tayo kay Ivan. Ha-ha. I find him cute talaga, but I never thought na I will fall in love with him…”
“A-a-alam b-ba ‘to ni J-James?” pigil ang luha siyang nagtanong.
“I texted him three days ago, but he didn’t reply on my text.” Sagot nito. “How well you know James?” Narinig niya ang tanong na iyon subalit wala sa sarili siyang tumayo at ang nais lang niya ay lalayo sa lugar. Lalayo nang lalayo. Ngunit natigil siya ng may sinabi si Trixie, “Alam mo ba, ‘yang si James, ang lupit! Grabe! Naisipan pa naman n’yang magbaklabaklaan para lang magalit ang stepdad niya.” Tumawa pa ito.
“Ano?!”
“James is not a gay. Never! Natawa nga ako nang ipadala siya rito nina tita. At first, hindi ko inamin sa kanila ang secret namin, but I did the right thing naman kalaunan,”
Mas lalong natigilan ang dalaga. Daig pa niya ang tinamaan ng tsunami o nawalan ng bahay dahil sa sunog. Sinaksak ang puso niya nang paulit-ulit. Sinuntok siya ng masakit na katotohan. Pakiramdam niya nasa loob siya ng isang malaking maze at pinaglalaruan ng mga jack o clowns. Tumulo na ang kanyang luha. She felt terrible. The pain was unexplicable.
“Oh my! Why are you crying? Did I say something wrong?” nataranta si Trixie at siya’y nilapitan.
“Don’t, no, h’wag kang lumapit…” humakbang si Devon paatras. “Ayoko ng marinig ang iba mo pang sasabihin. I-I-I n-need t-to g-go,” She grabs for the door.
Humabol ito sa kanya. “Sino ka nga ba talaga?”
At sa huling pagkakataon, nilingon niya ang dalaga. “I’m Devon…”
“Devon,”
“Yes, Devon Serano, Ivan’s g-girlfriend.” At patakbo na siyang lumabas ng bahay. Her tears race down her cheery cheeks. Nabura na nito ang koloreteng kanyang nilagay. Wala siyang pakialam sa itsura niya. Ang gusto lamang niyang mangyari ay umuwi sa kanilang bahay at umiyak. Umiyak lang nang umiyak.
Truth hurts.
Totoo pala ang kasabihang iyon. Nagmukha siyang tanga sa dalawang lalaking naging parte ng kanyang buhay. Puno ng inis at sakit ang kanyang puso nang malamang pinagtaksilan siya ng kasintahan. Inaamin niyang pinagdudahan niya ang kanyang sariling pag-ibig kay Ivan, subalit nagawa niya itong pigilan bagkus sinikap niyang pagtibayin ang kanilang relasyon. But now, after what she heard, everything turns upside down. Si Ivan pa pala ang nagsinungaling.
Pati si James. Si James who she thinks she could trust all her life. Nagsinungaling din ito. Binigo nito ang kanyang tiwala. They are liars. Tila nalimutan nilang may pakiramdam siya.
Diyos ko! Bakit ang sakit?! Ganito ba talaga ang pag-ibig? Ginawa ko ang lahat upang masalba ang relasyon namin ni Ivan, nilayuan ko si James, sinisi ko ang sarili ko tapos malalaman ko na lang na engage na siya?! Sino nga ba ako sa buhay niya? Laruan? O pampalipas oras lang sa paaralan? Dalawang taon siyang nagsinungaling sa ‘kin. Two years…Ba’t ‘di niya nagawang aminin sa akin ang totoo? Makikinig naman sana ako…
Iyak nang iyak si Devon. Mula sa subdibisyon hanggang sa pagsakay ng jeep, ‘di pa rin mapigil ang pagtulo ng kanyang luha. Ang mga taong kanyang nasalubong ay nakatingin lamang sa kaniya. Nagtataka siguro sila kung ano ang nangyari sa kanya.
Hawak-hawak pa rin niya ang regalo sana sa nobyo. Gusto niya itong itapon. Isang malaking kahihiyan lang ang bagay na ito.
She cried so, so hard that she almost trip off as she opens the gate. Napasandal pa siya sa rehas at umiyak ulit.
Ang sakit.
Bago pumasok sa loob ay pinahid niya ang kanyang luha; ayaw niyang makita siya ng mama niyang ganoon ang istura. Mag-aalala iyong masyado. Akala niya makakahinga na siya pag-uwi ng bahay ngunit naabutan niya si Ivan sa loob.
Napatayo ang binata at agad siyang nginitian. “Devon, ang sabi ni auntie-”
“Umalis ka na Ivan.” Hindi na niya hinayaang makatapos ito. Naging bato na siya para sa lalaki. “Devon? What do you mean?” he asks confusingly.
“I said, umalis ka na.” galit na siya.
“I won’t go anywhere unless you tell me what’s happening, Devon.”
She snapped, “Why don’t you go back to your engament party with Trixie Bersola?!?”
Natameme si Ivan.
“See, you can’t even defend! Kasi ‘di ba ‘yon ang totoo? Ang kapal din ng mukha mong pumunta dito!!!”
“Baby Devon…”
“Don’t you call me baby. I hate you! Sinungaling ka!” dahil sa galit ay hinagis niya ang regalo sa lalaki. Mabuti na lang at nakailag ito. Umakyat na siya sa taas. Sa ingay na nangyari ay napapasok ang kanyang ina mula sa paglalaba. “Ano ba ‘yong ingay, Devon, Ivan?”
“Ma, please, paalisin niyo na ang lalaking iyan.” Pakiusap ni Devon.
Kumunot ang noo nito. “MA, please.” Pag-uulit niya. “Devon, mag-usap tayo please.” Pagmamakaawa ni Ivan. He pleaded hard. Tumalikod na ang dalaga. Kahit nalilito man ay pinaalis na ng ina ni Devon si Ivan. “Iho, umalis ka na. Ako na ang nagmamakaawa sa’yo. Go home, please.”
Nagmatigas pa si Ivan. “Please, Ivan. Go.” Ulit nito.
“Devon!” si Ivan.
Ngunit bingi ang babae. Hindi ito lumingon. “Umalis ka na Ivan. Sige na.” pantataboy ng mama niya.  Lihim na umiiyak si Devon. Kahit pa gusto niyang marinig ang paliwanag nito ngunit ang sakit pa ng sugat sa kanyang puso. Manhid na ito sa ano mang pagmamakaawa.
Naramdaman niyang laylay ang balikat na lumabas si Ivan sa kanilang bahay. Bumuntong hininga siya nang may maalala. Mabilis niya itong tinawag. “Ivan,”
Agad itong napalingon na ang mata’y nagsusumamo.
“N-nakalimutan kong sabihin na- na b-break na t-tayo. W-we’re… over.”
Iyon lang at tuluyan na siyang pumasok sa loob ng kanyang silid. She cried and cried and cried.

chap21(accidentally inluv)

chapter TWENTY-ONE
Abala sina Devon, Fritzie, at Jenny sa paggala sa mall. Nagpasama si Devon upang mamili ng bibilhing regalo para kay Ivan. Kaarawan na ng kanyang kasintahan kinabukasan, at nais niya itong sorpresahin.
“Devs, may party ba si Ivan bukas? Parang wala siyang sinasabi ‘no?” tanong ni Jenny.
Nasa men’s section sila ng magbukas ng usapan si Jenny. “Wala rin naman siyang sinasabi sa ‘kin. Ewan ko. Susurpresahan ko na lang siya,” sagot ni Devon.
Sumabat si Fritzie, “Eh, wala bang nasabi si James sa’yo?”
Natigilan ang dalaga. Ilang linggo na ang dumaan nang hindi na sila masyadong nag-uusap ni James. At aminado siyang miss na niya itong kasama. “’Di ba tatlong araw nang lumiban si James sa klase? Umuwi yata siya dahil nagkasakit ang kanyang papa,”
“Ay, oo nga pala. Pero napansin ko lang ha? Ba’t ‘di na kayo masyadong nagkikwentuhan ni James? I mean, both of you seem to be affected on Ivan’s presence.” Komento ni Jenny.
Tinapunan siya ng tingin ni Fritzie. Napalunok siya, “Ahh, hindi naman. Masyadong busy lang talaga sa school,”
“Ganun ba. Pero at least naging anghel ka sa buhay niya dahil natutunan niyang patawarin ang papa niya,” sabi na lamang nito.
Hindi na umimik si Devon. Nais niyang pagtuunan ng pansin ang pamimili ng regalo para sa kasintahan. Sapat na ang ilang gabing iniyakan niya dahil sa kalituhan at katanungan. Sa pagkakataong ito ay determinado na siyang ituon ang atensyon kay Ivan.
Siniko siya ni Fritzie, “Hm, ito na ang ibigay mo. Para lagi niyang isuot,” ipinakita nito ang isang black-leather strap Timex watch. “Wow, ang ganda. ‘Yan ang bibilhin ko sa kanya,” sabi niya.
Nagulat ito, “Sure ka? Hindi mo man lang ako tatanungin sa presyo nito?”
“Fritzie, gusto ko talagang ibigay sa kanya ang best gift sa birthday niya. At feel ko ito na iyon,”
“Talaga lang ha?” tanong na naman nito. “Oo nga. Dali ito na ang bibilhin natin at gabi na kaya,” ngumiti ito at kinuha ang relos. Fritzie is left astounded. Ang mahal kaya n’on.

TAHIMIK na nakatanaw si James sa labas ng bahay. Kakatapos lang niyang samahan ang kanyang amain sa pagkain at nauna na rin itong natulog. Sa tatlong araw niyang paglagi sa mansyon ay mas tumibay na ang relasyon nilang mag-ama. At masaya siya dahil labis na nagalak ang kanyang ina sa kanilang pag-aayos.
“Anak, ba’t nandito ka? Aren’t you going to sleep?” Nasa likod ang kanyang ina at may dalang isang baso ng gatas. “O, inumin mo ito.”
“Thanks mom.” He smiles. “May iniisip lang po ako,”
Tumabi ito sa kanya at nagsalita, “Ano bang iniisip mo? Share mo sa akin,”
Humigop muna siya, “Wala lang po. Gusto ko lang po sanang mag-sorry sa lahat ng pagsisinungaling ko,”
“Kahit kalian hindi ko ‘yon inisip na pagkakamali mo. At matagal ko ng alam ‘yon. Sinabi sa akin ni Trixie.”
“Sorry po talaga kasi nasaktan ko pa kayo,”
“Past na iyon, ‘nak. Ang mahalaga ay ang bagong simula ng pamilya natin.” Ngumiti ito. Niyakap siya nito nang mahigpit. “Salamat po. Si Trixie pop ala, nakauwi na? Tuwing hapon na ang pumupunta sa kanila ngunit wala pa rin ito,” tanong niya. Gusto niyang kausapin ang kababata kahit pa humingi ng pabor sa kanya si Ivan.
Binitawan siya ng ina, “Ang pagkakaalam ko’y sa susunod na linggo pa ito uuwi.”
“Ang tagal naman niya,”
“Hindi pa ba sinasabi ng pinsan mo na ngayon ang engagement party nila?”
Kumunot ang kanyang noo sa naging tugon ng kanyang ina, “What are you saying, mom?”
“Your tito texted me na matutuloy daw ang engagement nila. Imbitado pa nga tayo,”
Agad na napatayo ang binata. “Mom, I think you’re wrong. Hindi pwede! Hindi maaari!” Tumayo na rin ito at kinalma siya, “James, may problema ba?”
Balesa pa rin si James. Hindi siya mapakali. Kailangan niyang tawagan si Devon at sabihin ang nalalaman. Ngunit nangako si Ivan na aayusin niya ang lahat. Baka mapipigil pa ito ng pinsan niya. Dapat magtiwala siya. “James, don’t tell me, may gusto ka sa kababata mo at ayaw mong matuloy ang selebrasyon?”
“Ma, parang kapatid ko lang si Trixie, ‘yun lang po ang tingin ko sa kanya.”
“Then, why are you reacting like that?”
He starts to mellow down. Sa tuwing napag-uusapan ang tungkol kay Devon ay nanghihina siya. Tila ba ‘di niya matiis ang dalaga. “Mom… remember the girl that I used to talk to you over phone calls? Si Devon?”
Tumango lang ito. At siya’y nagpatuloy.
“Kasintahan siya ni Ivan until now. Dalawang taon na sila. Ang totoo niyan, nahulog ako sa kanya. Ang bait niya, kay ganda, at walang deskripsyon ang makakapantay sa kanyang katauhan. Pero… I know she loves Ivan much. She’s ready to risk everything for him… If the wedding will push through, paano na si Devon, mom? Hindi ko kayang masaktan siya…”
“Anak,”
“Kahit ano gagawin ko lumigaya lang siya. Even it will take a lifetime sacrifice from me just to let her happy, kakayanin ko…”
Muli siyang hinagkan ng ina, “Ganyan talaga ang pag-ibig, anak. Hindi mo kayang pigilan, puno ng sakripisyo at pasakit… ngunit magbubunga ‘yan ng isang maganda at masayang relasyon. Maybe this lifetime is not  intended for your lovestory, malay mo baka sa susunod n’yong buhay kayo na,”
“Anong gagawin ko? I need to comfort her. kung kaya ko lang ibigay sa kanya ang lahat,”
Kinulong ng mga palad ng ina ang kanyang namumulang mukha. “Naisip ko lang, how can you give her everything if on the first place, you can’t give her the truth?”
Bumaba siya ng tingin. “Hindi niya ako mapapatawad…”
“Lahat ng tao nagpapatawad. Tsaka mo lang makikita ang halaga ng pagsasakripsyo mo para sa kanya if you both settle things with each other,”
Ngumiti siya sa ina. Lahat ng sinabi nito ay totoo. Niyakap niya ito. Tomorrow, I’ll do what is the right thing to do. This is for Devon. Only for her.

TINANGHALI nang gising si Devon. Mabilis siyang pumunta sa banyo at pakantakanta pang naligo. Kaarawan ng kasintahan at gusto niyang bumawi dito. Naisip niya na tiyak masusurpresa ang lalaki sa pagpunta niya sa bahay nito at may regalo. Excited na siya. Pagkatapos maligo ay sinuot na nito ang isang simpleng asul na bestida at naglagay ng manipis na kolorete sa mukha.
Tinitigan niya ang repleksyon sa salamin. Bakit ‘di niya makita ang saya sa kanyang mata bagkus lungkot ang kanyang nakita. Naalala kasi niya ang naging date nila ni James. Magkatulad na bestida ang kanyang sinuot noon. Ugh, ano ba Devon! Isipin mo si Ivan, siya lang dapat. Iwinaksi na niya ang alaalang iyon at lumabas na sa kwarto.
Sumakay na lang siya ng taxi papunta kina Ivan matapos makapagpaalam sa kanyang ina. Tila kinakabahan siya. Ewan kung bakit. Ang alam lang niya, kailangan niyang puntahan ang binata. Pagkarating niya sa bahay nito ay nakita niya ang mga malalaking sasakyang nakaparke sa tapat ng gate nito. May ilang lalaki ring nagbubuhat ng lamesa’t silya sa loob. Nagulat siya. Walang natanggap na imbitasyon ng isang birthday party ang barkada mula sa kasintahan, maging siya wala.
Nagpatuloy na lamang siya. Baka sa ibang event gagamitin ang mga iyon. Pinapasok siya ng katulong sa loob ng sala at iniwan na rin siya. Lumabas naman mula sa kumedor ang kakilala niyang yaya ng pamilya, si Manang Loring.
“Magandang araw po, Manang Loring.” Bati niya. “Iha, ang aga mo naman yata. Mamayang gabi pa ‘di ba ang party?” sagot nito.
Party? Magbibirthday party si Ivan?
“Po? Party?” pag-uulit niya. “Oo, ah, siguro ngayon ka pa lang iimbitahin ni Sir Ivan dahil nagmamadali ‘yong umalis sa bahay, eh.” Sagot nito. Tumango na lamang siya, “Ganun po ba,”
“Manang Loring, iyong mga flowers po nas’an na?-” mula sa hardin ay pumasok ang isang matangkad at seksing babae na nakasuot ng lilac jumpsuit dress. Maganda ito at meztisa. Napalingon sina Devon at Manang Loring, “Oh, may bisita pala tayo.”
“Ah, ma’am. Opo, ang bulaklak kukunin ko na. Maiiwan ko na po kayo,” dagli itong lumabas ng bahay. Naiwan ang dalawang dilag sa sala.

chap20(accidentally inluv)

chapter TWENTY
Hi James! OHMYGOSH! Hindi ka maniniwala sa sasabihin ko, sinabihan ko na rin ang ibang kababata natin. Ito na!!!
.
.
.
IM GOING TO BE ENGAGED. Whew. AND WITH YOUR OWN COUSIN, IVAN DORKNER. Hmm, may nasabi naba siya sau? Isn’t it exciting? I’m going there on his birthday. Missya. Mwatsup! HAHAHAHA.
Ilang ulit niyang binasa ang text message ng kababata ngunit ‘di pa rin niya akalaing ang Trixie na pinag-uusapan ng mag-ama kanina ay ang kabarkada niya mula pagkabata sa Nueva Ecija. Magkaibigan ang pamilya nilang dalawa. Malamang ay nakilala nito ng kanyang tito ang pamilya nito dahil sa kanyang mama. Mayaman sila Trixie Bersola. Konti lamang sa dalawampu ang pagmamay-aring sakahan at bukirin ng pamilya nito. At kahit pa siguro ilang naghihingalong kompanya ang nais na magpatubos sa kanila ay makakaya nila. Mabait ang pamilya nito. Kaya naman napaisip siya bakit nito kailangan ang pagpapakasal para lang tulungan ang kompanya ng mga Dorkner?
Agad siyang nag-empake ng gamit at nakatulog na sa kaiisip.
Kinabukasan, maaga siyang nag-almusal at hinintay na lamang ang pamilya Dorkner na bumaba sa kumedor upang siya ay makapagpaalam na. Hindi pa alam ng mag-asawa ang balita kaya marahil ay magugulat ito kapag nalaman nila ang kanyang dagliang pag-uwi.
Tinatapos pa niya ang kanyang gatas nang mabosesan na niya ang tinig ng kanyang tita, “James, may ipapamigay ka pa bang damit?”
Tumungo na siya sa sala, “Good Morning po tita, wala na po,”
“Eh, ano bang nasa loob ng bag mo? Bakit bulky ‘yan? May presentation ba kayo sa school ngayon?”
“Hm, tita, uuwi po sana ako ngayon saprobinsya,”
Nagulat nga ito, “Teka, bakit? May nangyari ba sa mama mo’t daglian yata?”
“Ah, mom’s better. It’s tito Roy who’s feeling ill. Bibisitahin ko lang po,”
Sumilay ang ngiti mula sa labi nito, “James, that’s a good idea. Alam kong gusto mo ring makasama ang foster dad mo,”
“Opo naman. Ngayon, mas natutunana kong pahalagahan ang mga taong nagmamalasakit sa ‘kin,” he also smiles. “Oh, of course, dear. Eh, ‘di nab a ‘yan mamove ngayong Sabado? Alanganin nang lumiban ka ng Miyurkules,” suhestiyon nito.
“Gusto ko po sana, tita, eh naghahanap na daw po kasi si tito. Gusto kong igrant naman iyong request niya,”
“Okay. Tell him to get well, okay? And pakikimusta ako sa mama mo,”
“Sure, tita.”
Niyakap siya ng kanyang tita. At siya rin namang pagbaba ni Ivan. Mugto ang mata nito at makikita ang pasa sa kanyang pisngi dahil sa suntok niya kagabi. Tiningnan lamang niya ito.
“Anak, hindi papasok ngayon si James. Uuwi siya ng probinsya,”
Tiningnan nito ang kanyang mama at pagkatapos ay siya naman. Sa akalang ‘di ito magsasalita ay nagpaalam na ang lalaki, “Sige po tita, aalis na po ako para maaga akong makarating doon,”
“Ahm, sige. Tawagin mo na lang si Gorio at pahatid ka sa terminal ng bus,”
“H’wag na  po. I’ll call a taxi na lang tita, salamat na lang po.”
Hindi na tumutol ang kanyang tita at kinuha na niya ang kanyang bag. Biglang umimik si Ivan, “Ako nap o ang maghahatid sa kanya ma. Mamaya pa namang ten ang klase ko,”
Pinabayaan na niya si Ivan. Ang totoo ay kakausapin din naman niya ang binata tungkol sa isyung kanyang narinig. Kinuha nito ang susi ng kotse. Pagkatapos ng pamamaalam ay umibis na ang kotseng lulan ng dalawang binata. Sa una ay walang kibuan ang dalawa. Nagkataong may rally kaya naman ay napatigi sila sa gitna ng matinding traffic. Binuksan ni ivan ang usapan. “Why did you punch me last night?”
“Akala ko ako ang mas may karapatang magtanong,” sabi ni James.
“Ano ba ang pinagsasabi mo?!” Ivan look puzzled.
Nakatingin lang siya sa labas, “Kagabi, ‘di ko sinasadyang marinig ang pag-uusap ninyong mag-ama sa kusina,” simula niya. “And I hate what I heard. Ba’t hindi mo ipinagtanggol si Devon?”
Napatigil ito.
“Akala mo ba ikaw lang masasaktan kapag pumayag ka sa gusto ng papa mo? Mahal mo naman siya, ‘di ba?”
“Wala kang alam kaya h’wag kang magreact ng ganyan,” sagot ni Ivan. “At isa pa, bakit ka nakikisawsaw ng masyado sa aming dalawa ni Devon? Nagkasama lang kayo ng ilang linggo dahil sa walang kwenta mong transformation!”
“Oo nga, dalawang linggo lang kaming nagkasama at naging kaibigan ko na siya, ngunit sa loob ng panahong iyon nakita ko ang kanyang halaga. Eh, ikaw, bakit sa dalawang taong naging kayo, ‘di mo pa rin nakita iyon?” Si James.
“Matagal ko ng pinahalagahan si Devon, James. Kung alam mo lang kung gaano ko siya minahal…”
“Kung mahal mo siya, ‘di sana’y hindi ka pumayag sa papa mo.”
Tiningnan siya nito. “Naghihingalo na ang kumpanya James, at ito lang ang paraan upang makabayad sa mga utang.”
Seryoso siyang nagtanong, “Paano si Devon?”
“Sasabihin ko ang tungkol dito sa kanya…” sagot nito. “At ano? Hihiwalayan mo? Ivan, mahal na mahal ka ni Devon, alam mo ba iyon? Mahalaga ka sa kanya. Pumayag nga siya sa request mong kaibiganin at baguhin ako. Hindi niya iyon gagawin kung hindi dahil sa’yo!” tumaas na ang kanyang boses. Nawawalan na siya ng pasensya sa kausap. Hindi niya masakyan ang walang kwenta nitong dahilan.
“James, kung sana nga lang may magagawa ako. Kung sana nga lang may lakas ng loob akong aminin sa kanya ang lahat sa mas maagang panahon, ginawa ko na. Ngunit wala na akong magawa eh, nandito na.”
“You sound like all this time you cheated Devon. And what you are now seems you don’t care for her, instead you prioritize the company,”
“Mahal ko siya, James.” Pagdidiin ni Ivan.
“Sana panindigan mo ang pagmamahal na sinasabi mo,” Si James.
“Nakikiusap ako sa’yo James, h’wag mong sabihin ito sa kanya. Ako na ang magsasabi. At ako rin ang mag-aayos ng gusot na ito...”
Matiim niyang tiningnan ang lalaki. “Bakit?”
“Makakaya ko ito. Lahat aayusin ko,”
The cars behind them start to honk loudly. Umusad na ang trapiko, at pinaandar na ni Ivan ang sasakyan upang pawiin ang tensyon sa loob ng kotse. Nagitla siya sa mga katagang binitawan ni Ivan. Nanlumo siya sa sarili matapos ang komprontasyon.
Tahimik sila pareho hanggang marating nila ang terminal. Bumaba na si James at kinuha ang kanyang bagahe sa likuran ng sasakyan. Bumaba na rin si Ivan at tinawag ang pinsan, “James.”
Lumingon lang ang binata.
“Sino ba si Devon para sa’yo?”
Mapakla siyang ngumiti, “She’s my everything.” Nakita niyang nanlaki ang mata ng binata sa kanyang sinabi. “Ivan, salamat sa paghatid. At sana sa pagbalik ko ay mapapasalamatan na naman kita dahil hindi mo sinaktan si Devon.”

TANGHALI na nang dumating si James sa Nueva Ecija. Sorpresa ang kanyang pag-uwi kaya mag-isa lang siyang umuwi sa kanilang town house.  Ang huling naalala niya sa lugar na ito ay ang pag-aaway nilang dalawa ng kanyang stepdad. Galit na galit ito dahil hindi niya maatim ang kanyang pagkabinabae. Muntikan na siyang masuntok nito kung ‘di lang pinigil ng kanyang mama. Puno ng galit ang kanyang puso noon sa kanyang amain. He never intends to accept his stepdad. Ever. Subalit nagbago ang lahat nang makilala niya si Devon. Ang dalaga ang tumulong sa kanya na tanggapin ang mga bagay na hindi na maaari pang baguhin. At ngayon sa kanyang pagbabalik, dala niya ang paghingi ng tawad at pagtanggap sa kanyang amain.
Malaki ang kanilang tatlong palapag na mansyon. Ito ay pamana ng kanyang lolo sa kanyang ina. Spanish style ito na may malaking hardin sa harapan. Likas na mabait ang kanyang ina kaya naman ay mga pamangkin nitong walang bahay ay sa kanila na nakatira.
Before he push the doorbell, he takes a deep breath. Dalawang tunog lang at may bumukas na sa malaking gate. Nagkataon namang ang dating katulong nakabukas kaya’y nakilala siya kaagad. “Sir, kayo po pala. Pasok po kayo, sir. Welcome back!” magiliw nitong bati.
Ngumiti siya at agad na pumasok ng mansyon. Natanaw niya kaagad ang kanyang ina- kay ganda pa rin nito kahit pa medyo na nangayat. Nakaalalay ito sa isang lalaking payat na at sinemento ang kanang paa. Gayunpaman, masaya ang dalawa. Paika-ika pa ang lalaki at minsa’y natutumba ngunit tinatawanan lang nila ito.
Tuluyan na siyang lumapit, “Mom.”
Lumingon ang dalawang pigura. Nasurpresa ang dalawa at kapwa nagkatinginan. Pagkaup ng kanyang amain ay agad siyang niyakap ng kanyang ina. Ngumiti siya. Alam niyang maayos na ang pamilya niya.

Accidentally inlove (chap19)

Chapter nineteen
Napahigpit ang kanyang yakap sa kasintahan. Nais niyang maramdaman ulit ang kasabikan at kasiyahan sa piling ng binata. Pilit niyang binabalik ang dating sigla tuwing kasama niya ito- na sana ay mapawi ang kakaibang naramdaman niya kay James. At masasabi rin niya sa sariling wala siyang kasalanan. Na hindi siya naging ahas.
Hinaplos ng binata ang kanyang buhok. “Baby, namiss mo ba ako?”
“Ang daya mo. Bakit minsan ka lang tumawag?”
Binitawan siya nito’t tingnan siya. “I’m sorry. Masyado kasing busy sa States eh, maraming inasikaso si daddy. I’m really sorry,”
“Paano ba naman kita masisisi? Alam ko naman ang dahilan ng pinunta ninyo doon,”
“Salamat, baby. Palagi kitang iniisip doon, every second, every minute, every hour, every day…”
Napangiti siya at marahang . “Ikaw talaga. Bolero!”
“’Yun talaga ang totoo. Kumusta ka na? Miss na miss na miss talaga kita.”
“M-miss din kita…” tanging sambit niya. Hindi niya alam kung iyon ba ang tunay niyang nararamdaman ngayon. Dahil nag-iba na ang lahat simula ng umalis ang nobyo at naging malapit kay James. Kung noon ay nagagalit na siya tuwing nakakalimutan ni Ivan na tawagan siya, ngayon ay hindi na nga niya napansing malimit na lang ang kanilang tawagan. Nasanay na rin sana siya sa mga kanta ng Maroon 5 dahil iyon ang paborito ng nobyo subalit kamakailan lang ay naengganyo na siya sa mga kantang OPM na palaging pinapakinggan at ginigitara ni James. Sa kanilang muling pagkikita ay pilit niyang buhayin muli ang mga nakagisnan. Kailangan.
Hinaplos ni Ivan ang kanyang pisngi. “Are you okay, baby? Parang ang tamlay mo yata ngayon.”
Mahina siyang sumagot. “I’m fine. It’s just kailangan ko pa palang hanapin si Ms. Grimms. May ipapasa pa akong requirement,”
“Samahan na kita. Gusto kung bumawi sa dalawang linggong ‘di kita nakasama.” Suhestiyon nito. “I’ll report to my adviser, too.”
Mas lalo siyang naasiwa. Nakikita niya sa ekspresyon at gawi ng lalaki ang kasabikang makasama siya. “Okay.”
Bumuntong-hininga ito at nagsalita, “Hm, let’s go. Fritzie, hahanapin muna namin si Ms. Grimms, gusto mong sumama?”
“Ah, no! May hahabulin pa akong klase eh. And I know you both miss each other. Para na rin makapag-usap kayo.” Ngumiti ito at lumakad na palayo sa kanila.
Hinawakan nito ang kanyang kamay at nagsimula ng lumakad. Sumunod din siya sa lalaki. Gusto niyang umiyak. Nahihiya siya sa kanyang sarili. Nalilito na talaga siya.

MATULING lumipas ang isang buwan mula nang dumating si Ivan mula sa States, at isang buong linggo ring walang kibuan sina James at Devon sa isa’t isa. Nagkakasama sila sa umpukan ng barkada o ilang activities sa paaralan ngunit hanggang tango at ngiti lamang ang kanilang kominakasyon. Ni minsan ay hindi sila nabigyan ng pagkakataong mag-usap na silang dalawa lamang. Naging abala silang lahat sa kanilang mga thesis at kanya-kanyang pagsisikap na upang makamartsa sa darating na Graduation. Bantay-sarado si Ivan kay Devon na halos sa pagtulog o pagkukubeta ng dalaga ay nakasunod ito. Ika nito ay nais lang nitong bumawi sa mahabang panahong pagkakawalay sa kanya. Si James naman ay nag-aastang manhid na lamang sa magkasintahan lalo na kay Devon. Ayaw na niyang dagdagan pa ang pasanin ng dalaga. Napansin niyang masaya na ito sa piling ng kanyang pinsan. At naisip niyang isang temptasyon lamang ang kanyang nararamdan. Kaya kahit masakit ay lalayo siya. Siya ang magpaparaya.
Tanging si Bret lamang ang nakakaalam sa kanyang sikreto. Ayon nga nito ay mas mabuti pang isantabi muna ang nararamdam alang-alang sa kanilang pagkakaibigan. Mahirap nga ang magparaya ngunit sa pagkakataong ganito ay dapat mayroong gumawa ng sakrapisyo.
Malalim na ang gabi subalit nasa labas pa rin ng bahay si James. Maalinsangan kaya naisipan niyang magpahangin muna at mag-isip-isip na rin. Aminado siyang miss na niyang kasama si Devon. Tuwing naaalala niya ang kanilang ‘lessons’ ay napapangiti siya. Malilimutan ba niya ang Junk the lingos na kung saan pinagbawalan siya nitong magsalita ng Gay Lingos, ngunit kalaunan ay nahawa ito sa kanya. Dahil din sa lesson na ito kaya nahasa siya sa pagtatagalog. Maging ang Attitide Check at Male Panache lessons nila ay ‘di rin niya mabura sa kanyang isip. Naging lalaki kaya siya dahil dun. At ang paggala nila sa MOA sa lesson nilang Expunge fear na gabi-gabi niyang binabalikan at pagtago niya sa laruang binili sa isa’t isa ay ‘di niya mawaglit kailanman.
Bigla siyang nalungkot at nanlumo sa sarili. Naging sakim siya sa dalaga. Hindi siya naging totoo. Napaiyak siya. Ngayon lang siya nasaktan ng ganito dahil sa isang babae. Sa isang babaeng natutunan niyang mahalin nang patago. Pinahid niya ang mga luha at tumayo. Alam niyang tama ang kanyang desisyon. Para rin naman iyon sa dalaga- ang kanyang mahal.
Pabalik na siya sa kanyang kwarto nang marinig niya ang ingay mula sa kusina. Tanging ang parting ito ng bahay ang maliwanag. Tinungo niya ito upang tingnan kung sino ang nandoon nang mabosesan niya si Ivan. Tumigil na lamang siya gilid at nakinig.
“Dad, what are you saying? I can’t do that. Don’t expect me to do it,” tiim baga nitong tugon.
Pabulyaw namang tumugon ang ama nito, “You can’t do that, son. Kailangan mong gawin ito, kung hindi, mapupunta sa alanganin ang kompanya natin.”
“Now what?! Paano ang buhay ko?”
“May buhay pa rin naman pagkatapos mong gawin ang nais kong ipagawa sa’yo…”
Mukang masyadong maselan ang pag-uusap ng mag-ama kaya balak na sanang magtungo sa kanyang kwarto si James. Subalit narinig niya ang isang pangalan. Napatigil siya. “Paano si Devon, dad? ‘Di ko siya kayang saktan,” si Ivan.
Si Devon.
“Anak, hindi lang naman siya ang babae sa mundo. Maaaring ngayon mo lang iyan mararamdaman,”
“Dad…”
“I know how good Devon is; however, you ought to choose what is better. Tutal naman mula naman sa magandang pamilya si Trixia. At mabait siya.”
Hindi na umimik si Ivan. At napansin niyang lumabas ito sa kumedor. Nagtago siya sa malaking vase sa gilid ng hagdan. Subalit parang wala sa sarili ang lalaki at tuloy-tuloy lang na umakyat sa itaas. Sinundan na lamang niya ito ng tingin.
Nagkamali lang siya ng pagkakarinig. Iyon ang nais niyang paniwalaan. Batid niyang hindi magagawa ng kanyang tito ang pamimilit kay Ivan na pakasalan ang isang babaeng hindi nito mahal. Wala itong masamang sinasabi kay Devon at payag naman ito sa relasyon ng dalawa. Subalit narinig niya iyon nang tama at klaro. Nais nitong hiwalayan ng anak si Devon. ‘Di dapat masaya ako dahil hihiwalayan na ni James si Devon? Ngunit bakit galit ako kay Ivan? Ba’t ‘di niya ipinaglaban si Devon? Bakit hinayaan niya iyon?
Nagpupuyos sa sariling tinungo  niya ang kwarto ni Ivan. Hindi na niya kayang abutin pa ng bukas ang kanyang inis sa pinsan. “Ivan, can we talk?” tawag niya. “If that’s about thesis, I can’t help you now. I’m tired, James. Bukas na lang ‘yan,”
 Tugon nito.
“Open the door, and we’ll talk now.” Seryoso pa rin ang boses niya.
“Ano ba, alas dose na. Matulog ka na doon. Gigisingin mo lang sina mom sa kabilang kwarto,”
“If you don’t want them to wake up, then upen this goddamn door now.”
Narinig niya ang papalapit na yabag nito patungo sa pintuan. Binuksan nito ang pintuan. “Ano ba ang nangyayari sayo James? Kung ayaw mong matulog, magpatulog ka naman!”
Sa galit at inis ay nasuntok niya ang lalaki. Nasubsob ito papasok sa kwarto nito at napahawak sa kanyang panga. Kuyom pa rin ang kanyang kamao at tinitigan ng maigi lang ang lalaki. “Kanina ka pa nambwibwisit ha!” bulyaw nito at mabilis itong nakatayo at sinugod siya. Akma na siyang dadapatan nito nang pumasok sa eksena ang ama nito.
“Hey, anong nangyayari rito?!?”
Napaatras ito at padabog na bumalik sa kanyang kama. “Shit. Wala. Umalis na kayo sa kwarto ko ngayon din.”
“What happened James?” Sa kanya bumaling ang kanyang tito. “Wala po.” Iyon lang at iniwan na niya ang mag-ama. Bumalik na siya sa kanyang kwarto at ‘di pa rin makapaniwala sa narinig. Paano nila nagawang paglaruan si Devon?
Humiga siya sa kanyang kama at kinuha ang cellphone. Nais niyang tawagan si Devon. Gusto niya itong kausapin at… ANO? Sasabihin ang nalaman? Baka siya pa ang makakalala sa sitwasyon. Isa pa, hindi pa niya narinig ang saloobin ni Ivan. Nasuntok nga lang niya ito. Isinantabi na niya ang phone nang mapansing may text messages siya. Malungkot ang balita mula sa kanyang mama. At napagtanto niyang umuwi muna at hanapin muli ang sarili matapos ang nangyari. Ngunit mas nakakagulat ang nabasa niyang mensahe mula sa kababata- si Trixie.