CHAPTER TWO
Dalawang buwan ang lumipas…
“Ay naku Devon, parang ‘di tayo matutuloy sa lakad natin mamaya, ah.” Pabirong pasangil ni Jenny habang naka-umpok ang buong barkada sa mesang gawa sa Acacia sa ilalim ng malaking puno ng Mahogany sa loob ng kanilang paaralan. Kasama niya sina Fritzie Barcelona, ang magandang-mahinhin, si Jenny Keem, ang kwelang Haponesa, si Bret Jockanson, ang half-American/half-Pinoy na musikero, at si Ryan Bung, ang makulit na Koreano.
Nakangiting sumagot si Devon sa kaibigan na tila alam na ang dahilan. “At bakit naman?” Napataas ang kilay nito kasabay nang paglaki ng mata na ikinatuwa ng barkada, “Well, look who’s coming! The Great Ivan of your life,” sabay turo nito sa papalapit na lalaki na nakasuot ng gray fitted-shirt at maong pants. Bahagyang nagulo ang buhok nito ngunit mas nakadagdag pa ito sa kagwapuhan ng lalaki na mga 5’8 ang taas, at may maputing balat. Kape at gatas nga ang tawag sa kanilang dalawa at ang kanilang anak ay tiyak mocha ang labas.
Lumabas na ang ngiti sa mga labi ni Devon. Pilit man niyang itago ay kinikilig pa rin siya ng makitang may bitbit itong tulips, ang kanyang paboritong bulaklak. “Uy, girl, laway mo tumutulo na,” hirit pa ni Jenny na sinamahan pa ng mahinang pagsara sa baba niya. Nakabuka ba ang baba niya? Eww. Napahagikhik ang buong barkada. Yamot lang ang tugon niya. Bahala kayo, basta ang Papa Ivan ko parating na, bulong niya sa sarili na halatang nagniningning ang mga mata.
Ini-slow mo pa ni Ivan ang kanyang paglakad na parang rumarampa na sa catwalk. Feel na feel yata ang pagmomodelo nito- ng tulip? Hah, pero, sa wakas, nasa harapan na niya ito’t abot-tenga inilahad kay Devon ang bulakalak. “Hi,”
“Hello,” nagmistulang dalagang Pilipina si Devon sa pagpapakipot nito sa lalaki kahit na kulang na lang ay yakapin niya ito. Kinuha niya ang bulaklak, at umupo naman si Ivan sa tabi niya.
Tuluyan nang tumayo si Jenny at iwinaksi ang kanyang kamay, tsaka nagkomento, “Gosh! Magha-hi at maghe-hello lang, may bulaklak pang nalalaman.”
“Jenny, huwag ka nang umangal. Ganyan talaga ang mga inlove, nagagawa ang kahit ano maski corny,” saway ni Fretzie.
“I know why Jenny’s like dat,” singit ni Ryan na sinabayan na rin si Jenny sa pagtayo. “Bakit???” tanong ng grupo. “Because, she lilly, lilly hate it. She doesn’t have a boyfriend yet,” biro nito. Halakhakan ang lahat. Sampal at palo naman ang natanggap ni Ryan mula kay Jenny. “Arrg, you freak!”
Nauwi sa harutan ang bangayan ng dalawa at walang tigil naman ang tawanan ng barkada. “I’m not freak! I’m human, you know,” pilosopong kantiyaw nito upang mas lalong magalit ang babae.
“You are not human! You’re- EWWWWWWWWWW!!!” bulyaw nito sa kanya. Susugurin na nito si Ryan ng tumakbo na ito. Palibot-libot silang dalawa at wala ni isa mang nais sumuko. Nagsalita na si Bret, “Hey guys, stop!” agaw nito sa kanilang atensyon. Napatigil sa kakatakbo ang dalawa. “’Di ba boyfriend lang naman ang wala kay Jenny?”
“Yes, and so?” sagot ni Devon.
“It’s not a problem anymore for there is a solution already!”
“Ano na naman?” si Fretzie.
“Huh! It’s Ryan! They will surely make a cute couple.”
Mas lalong lumakas ang tawanan na may kasama ng hiyawan. Kapwa nayamot ang dalawa sa sinabi ni Bret ngunit sinag-ayunan naman ito ni Fretzie, “Right, pwede na rin.”
“Hmm, siguro KimBang ang tawag sa kanilang dalawa, di ba?” sabi ni Ivan sa pagitan ng tawa. “Oo nga no? Ang cute!” salo naman ni Devon. Kombinasyon ang pangalang iyon sa mga apliyedo ng dalawa.
Naningkit ang mata ni Jenny, “Even if he’s the last man alive, I’m going to kill myself not just to marry him,” Napalunok naman si Ryan, “Ha! I’m not going to marry a frog either,”
Hindi pa rin magkamayaw ang barkada. “The more you hate, the more you love…” sugsog na naman ni Bret. Napikon na yata ang dalawa nang susugurin nila pareho si Bret. Kumaripas ng takbo ang binata, at tatawa-tawa pang nagtanong, “Bakit ba ako ang hinahabol ninyo???”
“Kasi ikaw ang may pakana ng lahat!!!” sigaw ni Jenny na habol pa rin habol kay Bret.
Si Ryan naman na nasundan si Bret paliko sa corridor ay malakas pa ring bumulyaw ng, “I LILLY LILL HATE YOU BRETTTTTT!!!!”
Sumakit na ang tiyan nina Devon sa kakatawa. Tuwing hapon ay tila nakaka-relax na sila matapos ang mahabang araw ng klase kapag umaandar na naman ang kakulitan ng tatlo. Parang nagkataong hindi na nila kailangang pumunta ng Zircoh o ano pa para lang matawa. Sa apat nilang taong magkaibigan ay hindi nila inalintana ang kaibahan nila ng kurso. Sina Devon, Fretzie, at Ryan ay nasa B.S. Psycho, si Jenny nman ay PolSci, habang sina Bret at Ivan(kasali na rin sa barkada) ay nasa kursong Management.
“Devon, sila rin siguro ang makaka-late sa pupuntahan natin. Feel kong malayo pa ang kanilang tatakbuhin eh,” sabi ni Fretzie habang kumukolekta pa ng sapat na hangin sa kakatawa.
Napalingon si Ivan sa kanya at nagtanong, “Saan ba kayo pupunta?”
Tumingin muna si Devon kay Fretzie na parang nag-aalinlangan. Tango lang ang isinagot ni Fretzie. “Ah, Ivan, may handaan kasi sa bahay nila Bret. Birthday ng mama niya, ininvite nya kami, so we plan na pumunta, okay lang ba sa’yo na sumama ako? Uhm… kung gusto mo sumama ka na rin,”
Blangko ang mukha nito’t akala ni Devon na hindi ito papayag. Natahimik tuloy siya. Baka tuluyan nang magalit si Bret sa kanya maging ang iba pang barkada. “Why the sad face?” pukaw ni Ivan.
Iling lang ang kanyang sagot. Ayaw n’yang makita ni Ivan ang kanyang ekspresyon, baka ‘yun lang ang apag-awayan nila. Hindi naman sa talagang istrikto ang lalaki sa mga lakad niya kaso para itong tatay niya, bawat lakad binabantayan. Ayaw na ayaw nito na umuwi siya lampas sa alas-otso y medya tuwing may klase weekdays at kung wala’y hanggang alas-siyete lang siya sa labas. Kaya siguro botong-boto ang papa niya sa kanya.
Tumingin ito sa kanyang wrist watch at nagsabi, “Maaga pa naman, ihahatid ko na kayo. May dala akong sasakyan eh,”
Nagulat siya. Tama ba ang kanyang narinig??
“Devon, pumayag si Ivan. Ayos!” singit ni Fretzie na nakiumpok na sa kanilang dalawa sa upuan. “Ahh, are you sure?” pangungumpirma ni Devon. “Yes, bakit ayaw mo ba? Ihahatid na lang kita sa inyo,” sagot ni Ivan. Tuluyan ng umaliwalas ang mukha ni Devon, “Naku! Hindi naman. Ahh, nawala lang ako,” Ngumiti si Ivan.
Tumayo na si Fretzie at nilinis ang mesa. Binitbit na niya ang bag ni Bret, Jenny, at Ryan, at nagpaunang lumakad sa kanila, “Tayo na. Doon na lang siguro tayo sa parking lot maghintay, tiyak doon din ang finish line nila,” biro ni Fretzie.
“O sige, akin na bag ni Jenny,” kuha ni Devon. “I’ll take Ryan,” si Ivan. Lumakad na silang tatlo patungong lot.
Tama nga si Fretzie. Humantong ang tatlo na puro pagod sa kakatakbo sa parking lot. Nagulat din ang tatlo nang malaman nilang pumayag at sasama si Ivan sa kanila ngunit ang drama nila’y no comment. Tutal nagdala din ng sasakyan si Bret ay hahatiin sana nila ang grupo ngunit natapos lang naman silang sina Devon at Ivan lang sa sasakyan ng lalaki at ang iba’y ke Bret na.
Dumating sila sa simple ngunit malaking bahay nina Bret. Nakagayak na ang buong bahay sa birthday ng mama nito. May malaking handaan sa labas ng kanilang bakuran at umpukan na rin ang mga bisita.
Bumaba na ang barkada mula sa kanilang mga sasakyan. “I think we’re late,” sabi ni Jenny. “Don’t worry, walang late-late basta birthday ang pinag-uusapan,” biro ni Devon. Napahagikhik sila.
“Oo nga, tama si Devs. O, tara pasok tayo sa loob,” giya ni Bret.
Sumunod naman ang barkada. Nakilala nila ang ina ni Bret na hindi naman ganun katanda, mukhang bata pa nga ito.
“Happy Birthday tita, sori wala po kaming dalang regalo,” tugon ni Fretzie.
“Okay lang para naman akong nagdebut nyan na kelangan pang may regalo. Masaya ako’t nakapunta kayo dito,” saad nito. “Naku, di po namen kayu mamimimiz,” sagot naman ni Ryan. Tumawa ng matunog ang ginang. “O sige na, dumiretso na kayo doon sa mesa para makakain na. Bret, pakiasikaso mo sila ha?” sabi ng ginang.“Yes mom,” sagot ni Bret.
Kanya-kanyang kuha ng paglagay ng pagkain ang barkada at nag-umpukanna sila sa sala set ng bahay nila Bret. Hindi naman magkamayaw ang kanilang kulitan at usapan. Malimit na tinitingnan ni Devon ang kanyang kasintahan kung nababagot na ba ito ngunit tila enjoy na enjoy naman ang lalaki. Hindi nagtagal ay nagkayayaan silang kumanta sa videoke nila Bret. Game na game ang lahat lalo na si Ryan na nauna pang tumayo upang kunin ang mic.
“Diz song is for Tita, happy burtday!” sabi nito habang ang ina naman ni Bret ay tawa ng tawa. Pinili kasi nito ang kantang Careless Whisper.
Palakpakan at sigawan ang lahat. Sinabayan pa ni Ryan ng giling–giling nito. Hindi pa ito nakunteto ng isa at dinagdagan pa niya ng Terminal na kanta ni Papa P. “Sana you’re bery happy and we all rilly rilly love you!” tapos nito na halatang napagod na sa kakanta.
Muling pumalakpak ang mga nakadinig. May pa-bow-bow pa itong nalalaman. Nang matapos siya’y bumalik na sa kani-kanilang usapan ang mga bisita. Ang ina naman ni Bret ay umumpok na rin sa kanyang mga kumare. “Devon, ikaw naman,” si Jenny.
“Ha? Bakit ako?” maang tanong ni Devon. “Para naman ma-discover ‘yang voice mo,”
Tumawa siya. “Naku, huwag mo nga akong bulahin. Baka gumuho itong bahay nila Bret, lagot ako.” Tumabi si Bret sa kanya at inakbayan, “Sige na Devon, please!”
Tumingin siya nito at pagkatapos kay Ivan na katabi lang niya. Kinunsulta muna niya ito sa mata. “Go,” ngiti nito. “Hmmph, sige na nga,” suko niya. Tumayo siya at namili. “Request na lang kayo, wala akong mapili ditto eh,” sabi niya. “’Ge, ang book iabot mo,” utos ni Jenny.
Sila ang pumili ng kanta at in the end ang request ng Papa Ivan niya ang nasunod, A Thousand Miles. Kumanta na siya. Nakisabay na rin sina Fretzie, at Jenny. Sinamahan na rin nila ng sayaw na ginanahan na sa pagkanta.
“….and I miss you,
And I need you,
And now, I wonder…”
Kanta ni Devon habang nakatingin kay Ivan. Malalim lang itong nakatingin sa kanya. Hindi niya mabasa ang iniisip nito. Ngunit sapat na ang sumilay na ngiti nito sa kanya upang maunawaan niyang mahal siya nito, na kahit ano, at sino man siya ay handa siya nitong tanggapin at ipaglaban. At magtiwalang walang hangganan ang kanilang pag-ibig katulad sa kanyang mama’t papa.
Natapos ang kanta at bumalik na ang tatlo sa kanilang kinauupuan. Binigyan kaagad ni Bret si Fretzie na tubig na maligamgam. Ang swerte ng bestie niya, isip niya.
Pag-upo naman niya sa tabi ni Ivan ay umakbay ito sa kanya. Ngumiti siya kahit naguguluhan. “Bakit?” tanong niya. “It’s already 7:30, tara uwi na tayo,” sabi nito. “Ah, ganun ba? Teka, kumanta ka muna,” hiling niya. Napangiwi ito sa kanyang pakiusap. Ano ba naman? Minsan lang akong mag-request, isip niya. “Ah, huwag nalang muna baby devs, paos si Papa Ivan ngayon eh,” lambing nito sa kanya. Ang corny kung tutuusin ang tawagan nila ngunit kinikilig siya sa tawagang ito.
“Papa Ivan naman eh,” hirit pa niya baka kako mapayag pa niya ito.
Kinuha nito ang kanyang kamay at pinipisilpisil, “Baby, wala talaga eh, baka ako pa ang makasira ngayon ng bahay,” Humagikhik siya. “Sige na nga ,”
“Hoy! Kayong dalawa ha? Ang PDA, nakakainggit.” Singit ni Jenny.
“Jenny, sumisira ka talaga ng moment, ano?” ani ni Devon. Tawanan na naman. “Well, that’s her role,” sabi ni Bret. “Eh, pasalamat ka Bret teritoryo mo ‘to, kung hindi…” may kasama pa itong pananakot. Tumawa lang ito nang malakas.
“Ah, Bret, uuwi na kami,” sabi ni Ivan. “Ahh, ganun ba. Sige, okay lang mag-e-eight na din kasi,” sabi nito. Tumayo na silang dalawa. “O, kayo ayaw n’yo pang umuwi?” tanong ni Devon nang mahalatang silang dalawa lang ni Ivan ang tumayo.
Kumuha ng pinya sa mesa si Jenny. “Mamaya na kami Devon, malapit lang naman ang bahay,” Pati rin si Ryan at Fretzie ay magpapaiwan muna sa party. “Devs, wala pa kasi si mama ngayon sa bahay kaya hindi muna ako uuwi,” sabi ni Fretzie.
“Ganun ba? O sige.” Sagot niya. Nag-aalinlangan tuloy siyang umalis.
“Don’t worry Devs, ihahatid ko sila,” panigurado ni Bret. Matapos magpaalam sa ina ni Bret ay umalis na silang dalawa sakay sa sasakyan ni Ivan. Kunting milya lang naman ang tatakbuhin pauwi sa kanilang bahay mula kina Bret.
Nagsalita si Ivan, “Baby Devs? Naalala mo ba yong kinukwento kong pinsan sa iyo noon?” Napaisip siya. Parang meron nga itong naikwento. “’Yun ba ‘tong taga-Nueva Ecija na pinsan mo? ‘Yong minsan lang kayo nagkakilala, galing ata siya ng Australia at wala kang masyadong alam sa kanya? Tama ba?”
Napamangha ito sa kanya, “Galing naman ng memory mo Baby, naalala mo nga,”
“Eh, diba last month mo pa yon sinabi sa akin? Alangan naman na makalimutan ko. Bakit ba Pa?”
“Ah, dito na siya mag-aaral sa Manila. Actually, bukas ay papasok na siya,”
“Talaga? Wow, eh di maganda iyon para maging close kayo,” ewan kung bakit na-excite niyang makita ang pinsan nito. “Oo nga eh, ngayong hapon yata siya dumating sa bahay,” sabi ni Ivan.
Kaya pala gusto nitong umuwi sila ng maaga . parang nakaistorbo pa yata siya sa lakad ng binata. “Naku Pa, sinabi mo sana sa akin na ngayon ang dating niya para hindi na kita niyayang pumunta sa party,”
“Okay lang ‘yun Baby, nadoon naman si mama. I know they can handle,”
Tumahimik na lang siya. Dumating na sila sa bahay nila. Hindi na niya ito inimbitahanang pumasok. “Pa, dito ka na lang. Huwag ka nang pumasok,” sabi niya. Napasimangot ito, nagkamali yata ito ng pagkakaintindi. “Pa, para makauwi ka na’t maasikaso ang pinsan mo, okay?” sabi niya.
Ngumiti ito at muling kinuha ang kamay. “Fine, yes baby Devs. Uuwi na ako. Ako din may request,” sabi nito. “Ano?” tanong niya. “I hope you’ll be nice with him bukas ha?” tugon nito.
Nabigla siya ngunit nakabawi din kaagad. Ayaw na muna niyang magtanong. “Oo naman. Kailan pa ako nagging rude sa family mo,” ang tanging sagot niya. “Bababa na ako. Good night! Mag-ingat ka sa pag-drive, ha?” haplos niya sa kamay nito.
“Good night, too, baby. Dream of me tonight,” ginawaran ng halik ng lalaki ang kanyang kamay at tuluyan na siyang lumabas. Kumaway siya nito at hinintay pang mawala sa kanyang tingin ang sasakyan bago pumasok sa kanilang bahay.
