chap10 (accidentally inlove )

CHAPTER TEN

Mahinhing naglalakad si James sa pasilyo ng simbahan at nakasunod sa mama ni Ivan. Kakatapos lamang ng pang-umagang misa. Hindi na sumama ang mag-ama ng ginang dahil kailangan pa nitong maghabol ng empake sa mga gamit na dadalhin nito kinagabihan.

Tumigil ang kanyang auntie at nagsalita, “Ahh, James, pupunta lang ako sa loob ng kumbento at mag-uusap lang kami ni Sr. Perlie. Kung gusto mong umuwi na, mauna ka na lang.”

“Oh, I’ll wait for you auntie. I’ll just sit here,” sabi ni James. “Are you sure? Baka mabagot ka lang sa paghihintay sa akin. Matagal siguro kaming matapos,” sagot ng kanyang auntie. “I insist auntie, and besides mabuti ng antayin ko kayo dahil may dala naman akong sasakyan,” pagdadahilan pa niya. Ayaw din naman niyang ma-hassle pa ang kanyang auntie sa pagsakay ng taxi. “Sige, ikaw ang bahala. O, pupunta na ako, dito na lang tayo magkita.” Pagsang-ayon na lang nito. Ngumiti lang siya at iniwan na siya ng babae.

Umupo siya sa pinakamalapit na upuan. Kukunti na lamang ang mga tao sa loob ng simbahan. May ilan lang na nagsisindi ng kandila, o ‘di kaya ay nagdarasal pa sa kanilang upuan. Abala naman ang mga sakristan sa pagligpit at pag-ayos sa altar. May nagsisimula na ring magwalis sa gilid.

Maliban sa ayaw niyang mapagod ang kanyang auntie kaya niya ito hihintayin ay gusto rin niyang mapag-isa kasama ang Diyos. May nais kasi siyang sabihin sa Maykapal. Lately, nararamdaman niyang may mabigat siyang dinadala. Naghahanap siya ng kausap kaso wala naman siyang makausap. Nahihiya pa kasi siya sa kanyang auntie at uncle lalung-lalo na kay Ivan.

“Oh God…” panimula ni James. “I need your comfort today. I don’t know what to do. Lord, please call my name for me to feel your presence within me at this moment…”

At siguro nga ay sadyang mapagbigay ang Diyos, “James!?” Narinig ni James ang pagtawag sa kanyang pangalan. “God? Is that you?” muling sambit ni James. “James!” bulalas muli ng tinig.

Tumayo ang lahat ng buhok ni James at nanginig na siya. “Oh God, is that really you?” pilit pa rin niyang kinakalma ang tinig. Nagdadalawang-isip din siya dahil tila boses babae ang kanyang narinig.

 “James…” tawag na naman nito.

Tuluyan ng hindi mapakali ang lalaki. Mahina naman siyang bumulong. “Lord! I never thought you are really listening to me. Hmm, whew, Lord, if it’s really you, can you pat my back?”

Nakaramdam siya ng mahinang tapik mula sa kanyang likod. Nagulantang ang lalaki at namutla na ang kanyang mga labi. Ramdam niyang tila nababaliw na siya. “Oh, Lord Almighty, ah, I never thought I am that strong at you…” bulong niya sa pagitan ng takot. “I-I think I need to go to the bathroom first. Okay? L-Lord, please stay here a minute…” hindi malaman ni James ang mararamdaman. Mukang tinatawag na talaga siya ng Maykapal.

Kimi siyang tumayo at tumalikod nang muntikan na niyang mabunggo ang isang pigura. Mas lalo siyang nanginig. Ayaw niyang makita ang mukha ng nabangga. “Oh, God…” sambit niya.

“James, ikaw nga!” tugon ng pigura.

Tuluyan ng lumuhod ang binata. Natakot na siya. Akalain ba naman niyang magpaparinig at magpapakita sa kanya ang Diyos. Naniniwala kasi siyang tuwing malapit ka lang mamatay kung magpakita ang Diyos sa iyo. Nagkamali pala siya. Hindi pa niya kayang harapin ang Maykapal. “Lord Almighty, I was just joking! Y-you know, I-I’m not ready to face you, I-I can’t face you… Oh, Lord, please forgive me…” his voice shivered in tense.

Naramdaman niyang may humawak sa kanyang balikat. Napakurap siya. “Gosh…”

“James? Ano bang nangyayari sa’yo?” tanong ng tinig.

Nagitlang muli si James. Sa iilang ulit na pagsambit ng tinig ay batid niyang tinig babae ito’t hindi lalaki. Naguguluhan na siya. Hindi ba’t lalaki ang Diyos?

“James, tumayo ka nga.” Muli na naman nitong sabi.

Maybe God is with an angel. I mean, He brings a speaker… inosenteng naisip ni James.

Niyugyog siya ng pigurang humawak sa kanya. “Hoy, okay ka lang girl? Ano ba? Ikaw ba talaga si James?”

Teka! Napaisip si James. Her voice is familiar…

Unti-unting niyang inangat ang ulo at nakita ang kilalang mukha. Yes, she’s one of Devon’s friend, naibulong ni James. “Uyy, James, ikaw nga. Why are kneeling in front of the...” at lumingon ito likod at muling bumalik sa kanya. “…the entrance door and not in the altar?”

Dagling tumayo si James. He was hell embarrassed. Inayos niya ang kanyang pantalon at kinalma ang sarili. “Ah, hmm, I-I was supposed to g-genuflect… nagkamali ako ng h-hinarapan…” rason niya. OHEEMGEE!!! Sigaw niya sa isipan.

“Oh, akala namin na napano ka.” Sabi na lang nito. “Oo, kasi kanina pa kami tawag ng tawag sa’yo, hindi ka naman lumilingon,” nagsalita ang kasama nito. Si Fritzie, naalala niya ang pangalan. Sa likuran naman nito ay may kasama pa itong isang kilalang pigura. Kahit tinatago man nito ang tawa ay batid niyang humahagikhik ito. Masasaya ang ngiti nito.

“Uhmm, I’m okay. Ahh, you also attend the mass?” pang-iiba na lamang niya ng paksa.

Yumango so Fritzie. “Oo. Papauwi na nga kami nang makita ka nitong si Jenny,”

“Uhuh. So, nagsimba ka rin? Ikaw lang, o baka may kasama ka pang iba…” tuksong sabi ni Jenny. “I’m with auntie actually. I’m waiting for her; she’s inside the convent,” sagot niya. Laking pasasalamat niya nang hindi na nang-usisa pa ang mga babae.

“Talaga? Eh, nandito din ba si Ivan?” si Jenny pa rin.

Hindi niya sinasadyang tapunan ng tingin si Devon na pigil pa rin ang tawa. “W-wala. Hindi sila sumama ni uncle,” muli niyang sagot. “Ahh, naku James ha? Bakit hindi ko naririnig iyong mga vhakaness eklavutch language mo ngayon?” puna ulit ni Jenny. Makulit talaga ang dalaga.

Napangiti si James. “Oh, I must excuse the place of God,”

“Oo nga naman. Si Jenny talaga,” singit ni Fritzie. “Ay best, ‘di ba may sasabihin ka kay James?” tumingin ito kay Devon. Biglang natauhan si Devon sa kakapigil ng kanyang tawa at pangitingiti pang nagsalita. “Ay! Yes. Naalala ko may sasabihin pala ako sa’yo,”

Makakayang tingnan ni James ng buong araw ang masasayang mata ng dalaga. Could those eyes be mine? Naisip ni James.

“Ah, pinapaalala ko lang pala sa’yo ‘yung lessons natin…” sambit nito.

Bumulusok sa alaala niya ang napag-usapan nila sa loob ng sasakyan ni Ivan. It was weeks long ago. Iyon ay tungkol sa request ni Devon na gawin siyang tunay na lalaki. Pumayag nga pala siya sa gusto nito. “Hmm, yes. What about it?” tanong na lamang niya.

“Tutal, sembreak pa, sisimulan na natin ang proper lessons natin…” sabi nito. “…starting this afternoon, okay lang?”

This afternoon kaagad? Nagreact ang kanyang isipan. Nagmamadali ang babae para sa kanyang Papa Ivan yata.

“James, wala ka naman sa sarili mo. Okay lang?” pukaw na naman ng dalaga sa lumilipad niyang isip.

Tumingin siya sa dalaga at nagsalita. “Hmm, yes. It’s okay for me. So, what’s the plan?”

Ngumiti ang dalaga. Batid niyang nasiyahan ito sa kanyang cooperation. “Ah, alam mo ba kung saan iyong Gems Park? Doon na lang tayo magkita mamayang alas-dos ng hapon. Bring ballpen and notebook, copy?” Nangunot ang noo ni James. Bakit may ballpen at notebook? Is she really going to give me a class? “And please, don’t be late.” Dagdag pa nito.

“Devs, pwedeng sumama mamaya?” singit ni Jenny. Napatingin naman si Fritzie sa kaibigan at pinagdilatan ng mata. “Jenny, ‘di ba may lakad tayo mamaya? Pupunta pa tayo sa dangwa, hmm.” Nais ni Fritzie na bigyan ng oras ang dalawa na sila lang para walang distorbo’t madaliong magawa ni Devon ang kanyang gusto. Nagmaangmaangan pa si Jenny. “Ha? Mamaya pala iyon?”

“Oo, mamaya. Nakalimutan mo pala,” diin pa rin ni Fritzie.

Patawa namang sumuko si Jenny. “Ay, yup! You’re right! We had another plan this afternoon,”

Ang dalawa naman ay iba ang iniisip. Para kay James, what he was feeling was a mixture of excitement and fear. Excitement because atlast there will be more than enough time to spent with Devon. He missed having silly conversation with her. And the fear- fear what will be the outcome. He was not yet ready. Sa kabilang banda, naisip ni Devon na kahit pa nagsisirko na ang kanyang nararamdaman sa gagawin nilang lessons ay batid niyang masaya siya. She could feel fulfillment. She don’t know why.

Umimik si James. “Hmm, I’ll just ask Ivan where is Gems Park. Don’t worry, I’ll be there before two,”

Mas lumiwanag ang mukha ni Devon. “That would be perfect. Magkita na lang tayo doon. Sige, mauuna na kami,” paalam nito. “Tayo na Fritz, Jen…”

“Okay!” sabay na tumugon ang dalawa. “We’ll go ahead James! Bye!” sabi ni Ftritzie. “Baboosh girl!” paalam naman ni Jenny. Ngumiti naman si James at sumagot. “Babhu!” At lumakad na palabas ang tatlong dalaga.

HALATANG napaaga si James sa Gems Park. Ala-una y media pa lang ay umalis na siya sa bahay. Pagkauwi nila kanina ay tinanong na niya kaagad kay Ivan kung saan ang parke. Kahit hindi man nagtatanong si Ivan kung bakit niya iyon inusisa ay alam niyang batid nitong magsisimula na ang kanilang lessons. After lunch ay umalis na siya. Baka kasi mawala pa siya ngunit kaydali naman pala itong hanapin. Naghintay siya sa upuan sa ilalim ng malaking puno ng Acacia.

Quarter to two pa sa kanyang relos. Napabuntunghininga siya. Habang papunta siya sa parke ay iba-iba ang pumasok sa kanyang isipan. Hindi siya mapakali at ang masaklap pa ay hindi niya alam kung bakit. Nais man niyang kumalma ngunit ‘di niya magawa. At ngayon ay nasa lilim na siya kahoy at nag-aantay sa dalaga. He felt losing ground.

Anek ba itech napasukan ko? Naisip niya. Malaysia Pakistan! Hmm. Ganitech ba talaga?

Sa hindi kalayuan naman ay nakita na ni Devon ang lalaki. Bahagya siyang tumigil at tinitigan ang lalaki. Natawa siya. Parang kalian lang nang maabutan siya nitong nagmumuni ngunit ngayon siya naman ang nakahuli sa binata na nagmumuni. Ang pagkakataon nga naman. Nagagalak siya at mas nauna pa sa kanya ang lalaki. It signified that he was taking the lessons seriously. Nakangiti siyang lumapit kay James.

“Uhurm,” agaw niya sa atensyon nito. “You just landed on Earth’s surface at exactly 2:00 pm. Welcome home and thank you for flying with us!” napaangat ng tingin ang lalaki. Ngumiti siya. “Ang lalim ng iniisip mo ah,”

Ngumiti rin ito. “Wiz naman,”

“Hindi naman, you mean?” sagot niya at umupo katabi ang lalaki. Sumunod ang tingin nito sa kanya. “How come you know about it?” tanong nito.

“C’mon, I won’t come here without any knowledge about gay lingos. Mapahiya pa ako sa student ko no?” rason niya. Tumawa ang lalaki. “Echus ka talaga Diday-girl! You prepare pa for this lesson,”

“Ganyan talaga. Akala mo ikaw lang ang girl scout, ako rin kaya,” nakisakay siya sa biro nito. “Eh, nagdala ka ba ng notebook and pen?”

Magaan itong yumango. “Ambulansya hanggang China!” napailing ang dalaga. “Hmm, mabuti. Ngunit alam mo may yes naman o ‘di kaya’y oo na word para mas madaling sabihin ngunit doon ka pa rin sa mataas na statement,” puna niya.

Bahagyang lumaki ang mata ng lalaki at mas lalong ngumiti. “Infairness, you know talaga! Kaloka ka!”

Tumawa na rin siya. Nakakagaan ng feeling ang mga pagkakataong ito. “Siguro naman may ideya ka na sa first lesson natin,” sabi niya.

“Hmm?” napaisip ito. “Gay lingos ba Diday-girl? D’ya want me to teach yah ?”

“Kung suntukin kaya kita. Ikaw pa ngayon ang magtuturo sa akin?” patawa niyang reaksyon. “Ako po ang teacher mo ngayon, at ikaw ang student, okay?”

Ngumiti ito. “If that’s what you plan, okay, but I’m always open for changes,”

“Talaga lang,” humagikhik siya. “Pero walang changes na mangyayari ano?”

“We don’t know what will happened noh,” rason nito. “Baka pa nga maging lason pa aketch,”

Pigil naman ang tawa ni Devon at sinuntok ang braso ni James. “Ouch. It hurts,” sambit nito. “Is it included in the lesson proper?”

“Opo, kung ‘di mo titigilan ang pag-iisip na mas magiging babae ka dahil sa lesson na ito,” sagot niya.

“Fine. I won’t think about it na ma’am,” suko nito. “Good. Let’s go back to our lesson number one,” tugon nito. Hindi na nagsalita sa James. Abala pa rin ito sa paghihimas ng kanyang braso. Nag-alala ang dalaga. Baka nalakasan niyang masyado. “Are you okay?” malumanay niyang tanong. “Oh, it’s okay.” walang buhay nitong sagot na ‘di man lang nag-abalang punan siya ng tingin.  Nasaktan nga talaga ito ng sobra. “I’m sorry. Hindi ko talaga sinasadya, I mean, yeah, parang sinadya ko talaga ngunit ganun talaga ako eh, hmm…” hinging paumanhin niya. She was bothered. Hindi ito umimik. “Sorry na talaga o, uyy, sori na.” pangungulit pa niya. Wala pa rin itong kibo.

Hinawakan na niya ang braso nito. “Ako na nga,” siya na ang naghimas sa braso nito. Sa paglapat ng kanyang palad sa makinis na balat ng binata ay nandoon na naman ang munting kuryenteng kanyang naramdaman. It tingled her senses.

Tumingin ito sa kanya. Nagtagpo ang kanilang mata. And then, in a second, she found herself communicating to the same beautiful eyes she first saw at the airplane. While James felt more. It was an explosion- explosion of feelings. They were frozen until their senses butted in.

“Hmm, ahh, i-it’s okay Diday-girl,” pambabawi ni James at marahang tinanggal ang kamay ni Devon.

Napayuko din ang babae. “Ahh, okay. Sabi mo eh, but I’m really sorry,”

“I said it’s okay, fine. So, don’t get frustrated,” ngumiti ito sa kanya. “Go on, what’s our lesson number one again?”

Muling tinignan ni Devon si James. Nahihiya na siya sa lalaki ngunit alam niya na kung iisipin niyang wala lang iyon ay mas lalong mapadali ang kanyang trabaho. Trabaho lang ito, walang personalan…

“Ah, yup, the lesson one.” Sabi niya. “Junk the Lingo, ahh, iyan ang point one na hindi mo dapat kalimutan.” Kumunot ang noo nito. “Anech?”

“Junk the Lingo, ibasura ang lingo,” pag-uulit nito.

“Hmm, you want me to junk my language?” tanong nito.

“Tama! Kung hindi mo mapigilang gamitin ang mga words na Churva, chaka, waley, havey, shokal, at ano pang kachecheburetchehan ay mas mahihirapan ka sa pagbabalik-lalaki mo, so we are going to junk it!” bulalas niya. Laylay ang balikat ng bakla. “Tell me you’re joking,”

“I’m sorry, but I’m not.” ngiti pa niyang sabi. Napasimangot na ang lalaki. Nagdrama na ito. “Oh no! Why is this happening to me? No!”

Napahagikhik si Devon. “Hmm, dear student, shall we start our lesson proper?” Payamot namang sumagot si James. “What else shall we do?” ngumiti siya’t nagsalita. “Very good. Now get your notebook and pen,”