chapter nine (accidentally inluv)

CHAPTER NINE

Abala ang mga mag-aaral dahil examination na sa unang semester, kaya naman ay miminsan ng magkita sina James at Devon. Ang mga pagkakataon lang na susunduin si Devon ni Ivan, o magkakatabi sila sa ilang room exams na kung sila’y magkita. Gayunpaman, hindi pa rin malaman ni Devon kung ano ang kanyang gagawin sa nalalapit nilang formal-lessons-for-manhood ni James. Nagsearch na siya sa world wide web, kumonsulta na siya sa kanyang mama, at inoobserbahan din niya ang kanyang papa ngunit wala pa ring pumapasok sa kanyang isipan na maaaring ituro. Kaya siguro maraming bakla dahil mahirap silang hanapan ng solusyon, naisip niya.

Pumasok nga sa kanyang isipan na sumangguni sa bakla nilang professor, si Mr. D for Mr. Dalaginding. Kaso baka mainsulto pa ito. Kilala kasi ito bilang isang lantad at aktibong bakla sa isang samahan ng kanilang kapatiran upang iangat at isulong ang karapatan ng mga bakla’t tomboy. Kaya erase ang ideyang iyon. Naisip din niya si Madam Madeline, ang kanilang psychology teacher. Nakausap na nga niya ito sa usapang ito ngunit pumapanig pa nga ito sa katayuan ni James. Para sa guro ay kung ano man daw ang lalaki ay dapat na lang itong tanggapin. Ang huli niyang nakausap ay ang seniority nila sa choir na kinabibilangan niya. Ang payo nito ay kausapin ang lalaki. Maganda ang payo niyo ngunit sapat na ba ang salita lamang? Nag-aalala kasi siyang baka sa kalaunan ay mas lalong bumakla pa ito. Isa na lang ang hindi niya nakakausap tungkol dito. Si Fritzie.

“Hello best? Labas tayo,” pangyayaya ni Devon. Sabado iyon at katatapos lang ng kanilang exam kaya nama’y tinawagan niya ang kaibigan. Hihingi na siya ng tulong sa kaibigan.

“Sige, wala na akong trabaho dito sa bahay. Saan ba tayo?” sagot ni Fritzie sa kabilang linya.

“Magkita na lang tayo sa Gems Park,” tinutukoy niya ang parke sa kanilang subdivision. Isa iyon sa paborito niyang lugar dahil malawak iyon at marami pang punong nakatanim. Malinis din ito’t maraming laruan. Isip bata pa kasi siya para sa kanya.

“Okay! Magbibihis lang ako. Bye!”

“Oo, bye!” naghang-up na siya. Nagbihis siya at nagbisikletang papuntang parke. Hindi naman iyon kalayuan sa kanila.

Nakita niya ang kaibigan sa isa sa mga upuang bakal doon. Kumaway ito sa kanya. She swerved down towards her. Tumigil siya at umupo katabi ni Fritzie. “Tumakbo ka ba? Ang dali mo, ah.” Puna niya.

Ngumiti ito. “Lumabas sa subdivision si papa kaya nakisakay na ako sa kanya,”

“Ahh, ganun ba.” Sambit ni Devon.

“Oo! Eh, bigla ka yatang nang-anyayang lumabas? May problema ba?” panimula nito. Kilala na talaga siya ng kaibigan. Alam nito kung kailan siya masayang-masaya o naninibugho o hihingi ng payo.

Yumuko siya. “Best… hindi naman ito masyadong mabigat eh,”

Tumingin lang ito sa kanya.

“Tsk.” Sabi niya. “Wala bang sinasabi si Best Jenny sa iyo?”

“Kailan pa ba nawalan na sasabihin si Jenny? Eh, mukhang magtatayo pa yata iyon ng news station eh, dahil hindi iyon mawalan ng balita,” biro nito. Tumawa siya. “Oo nga naman, nakalimutan ko.”

“Pero may nasabi siya tungkol kay James,” bawi nito. Siya naman ang napatingin sa kaibigan. Pinabayaan niya itong magsalita. “Ang sabi niyang may plano ka daw na gawing lalaki si James,”

“Oo, tama.” Kiming sagot niya.

“May plano ka na ba?” tanong nito. “Iyan nga ang problema. Sembreak na ngayong Lunes at magsisimula na ang formal lessons namin ngunit wala pa akong maisip,” pagtatapat niya. “Any suggestions?”

Napaisip ito. “Ahh, one step at a time na lang. ‘Wag mong madaliin,”

“Eh, paano iyon? Alam mo namang hindi ako anti-gays kaya wala pang pumapasok na tactics sa isipan ko upang gawin silang lalaki,”

“Basic ka na lang muna. ‘Yung mga dress styles nila o the way they speak, ‘yun ang punahin mo,”

Napaisip na rin siya, Tama ang sinabi ng kaibigan. Magsisimula siya sa mga simpleng bagay. Nagsimula nang umikot ang kanyang imahinasyon sa mga ideyang kanyang naisip upang gawing lalaki si James. Plano niyang samahan ng fun and thrill ang kanilang sessions upang mas mapadali ang transformation ng lalaki. Masaya pa siyang tumayo at malakas na nagsabing, “Tumpak ka diyan, best! Havey na havey ang suggestion mo!”

Nagitla namang tumawa si Fritizie. “Ganun? May ideya ka nang nakuha kaagad?”

“Ahh, oo! Actually, naisip kong by level gawin ‘yung lessons o ‘di kaya’y by sections, ‘di ba?” sabi niya. “At since dalawang linggo lang ang timeline ko sa transformation niya ay i-introduce ko sa kanya lahat iyon in two weeks span at applications na for the whole month!!!”

“Wow, nakaisip kaagad ng plan? Ang bilis, ha?”

“Naku best, kailangan especially iilang buwan na lamang tayong magkakasama. Ayos ba ang plano ko?” magiliw niyang tanong at umupo na ulit sa tabi ni Fritzie. “Hmm, ayos na ayos! Wala ka ng dapat problemahin dahil tiyak mata-transform si James,” sagot ng dalaga. Ngumiti siya. Nakikita na niya ang kanyang pagkapanalo sa task na ito. “Sana best. Kasi nafe-feel ko nang makakapagsabi din ako ng ‘Ako ang Nagwagi!’”

Kapwa sila tumawa ng malakas. Kahit pa dinadaan lang ni Devon sa biro ang mga ideyang kanyang naisip ay batid niyang natatakot din siya sa maaaring mangyayari. Kabado siya, ewan kung bakit. Siguro may pressure mula kay Ivan o ‘di kaya ay may hidden force mula kay James na nakakapagpalito sa kanyang damdamin. Pero wala ng atrasan ito. Go na kung go! Yay! Bulong ni Devon sa sarili.

Hinila niya ang kaibigan. Dahil sa labis na kagalakan ay naisip niya itong ilibre. “Halika Fritzie, ililibre kita ng kwek-kwek, kahit ilan ang gusto mo, go lang! Ako ang magbabayad,”

“Naku talaga lang ha? Baka makaubos ako ng isang dosenang kwek-kwek. Wala ka ng pambayad niyan,”

“H’wag kang mag-alala, may dala akong pera.” Paninigurado niya sa kaibigan. “Ayaw mo yata eh,”

“Hindi. Tayo na nga, baka magbago pa ang isip mo,” Sumabay na rin ito sa kanya. Dala ang kanyang bisekleta ay tinungo nila ang stall ng kwek-kwek. Nakasanayan na nilang bumili ng ganitong street food tuwing namamasyal sila sa parke ngunit kaniya-kaniyang pera ang ginagamit. At miminsan lang kung manglibre si Devon sa barkada. Ika nga, isang malaking prebilihyo’t pagkakataon kung ang isang Devon Serano ay manglilibre sa iyo.

Natutuwang kumakain si Fritzie sa kanyang pangatlong kwek-kwek nang magsalita ito, “Devs, may tanong ako,”

“Ano ba iyon?” sagot ni Devon.

“Ito hindi isang biro o ano, ha? Masinsinang tanong ito, seryoso,” si Fritzie na tila wala naman sa mukha ang kaseryosohan ng kanyang tanong. “Ano nga iyon? Pinapakaba mo naman ako eh,” sabi ni Devon, at totoo iyon.

Nilunok muna ni Fritzie ang pagkain at tsaka nagpatuloy, “Alam naman natin na may konti kayong nakaraan ni James, and inamin mo din sa amin na nagkaroon ka ng kunting admiration sa lalaki. Don’t you think na bakit ginagawa mo ang lahat upang maging lalaki siya dahil you are still expecting that he’s a real man?” uminom siya ng juice. “And baka umaasa ka pang madugtungan ‘yung nakaraan ninyo,”

Natigilan siya. Bakit nga ba binibig deal niya ang sitwasyon ni James? Siya itong pilit na problemahin ang estado ng pagkakalalaki ng binata. Siya itong maiging naghahanap ng solusyon upang masagip ito sa kabaklaan. Siya itong palagiang naghahanap ng magandang rason sa kanyang sarili kung bakit ginagawa niya ang lahat ng ito.

Napasandal siya sa poste ng stall. “Ginagawa ko ito para kay Ivan…”

“Devs, I’m not saying ha, na hindi ako naniniwala sa sinabi mo ngunit hindi mo naman kailangang lokohin ang sarili mo.”

“Magiging unfair ako kay Ivan kung ibang bagay ang iisipin ko, best.” Saad niya. “Ayokong maging taksil sa lalaking itunuturing ko ng buhay ko. I believe na out of friendship’s sake lang ang ginagawa ko kay James, magkaibigan din naman kami,”

Bumuntang-hininga si Fritzie. “Okay. I’m glad you’re faithful to Ivan. But best, if something is not already in the right place, feel free to seek our help. You know we’ll always rescue you,”

Ngumiti siya. Alam niyang hindi siya pababayaan ng kanyang mga kaibigan. Subok na sila eh.

“Kung may if, pero kung wala, alam niyo naman na kering-keri ko ang lahat. Yay!” bulalas ni Devon. Ngumiti na rin si Fritzie. “Tama! Yay!” kumuha pa siya ng dalawang stick ng kwek-kwek, isa sa kanya at ang isa naman ay kay Fritzie. “Thank you soooo much best! The best talaga kayo,” nagagalak namang kinuha iyon ni Fritzie, “The best talaga, the best pa sa kwek-kwek ni Manong Tonyo,” tinutukoy nito ang suki nilang matandang lalaki na siyang nagtitinda ng kwek-kwek sa parke.

“Sinali niyo pa ako sa kadramahan niyo. Mga bata nga naman ngayon,” hirit din nito. “Si manong talaga, KJ pagdating sa drama,” biro ni Devon. “Hindi kaya ako artista ineng, tindero po ako,” sagot naman nito. At ang maingay na hagikhikan ang pumuno sa parteng iyon ng parke.

KINAGABIHAN ay bumisita si Ivan sa dalaga. May dala itong pancit palabok na kadalasang ginagawa nilang pulutan habang nagkwekwentuhan. Malapit na kasi ang binata sa pamilya ni Devon. Una niyang niligawan ang ama ng dalaga. Noon, tuwing Sabado ay tinutulungan niya ang ama nito na magsibak ng kahoy para may panggatong silang gagamitin sa maliit nilang karinderya at tuwing hapon naman ay nandoon na siya sa bahay nila Devon upang makipaglaro ng chess sa papa nito. Chess player kasi ang ama nito. Sunod niyang niligawan ay ang kapatid nito. Hindi naman sa talagang masungit ito ngunit sadyang isnabera lang. Ayon sa kapatid nito, hindi naman daw bad shot si Ivan ngunit iba lang daw ang aura niya sa lalaki. Akalain mo pa naman, dalawang buwan pa siyang sinuyo ng lalaki, eh si Devon nga ay isang buwan lang at kalahati. Ang huli niyang niligawan ay ang mama ng dalaga. Ito ang pinakamabilis ngunit pinakamahirap na ligawan. Pinaluto pa siya ng mama nito. Kahit kailan kasi ay ‘di pa siya nakakahawak ng mga gamit sa kusina. Ni isa sa kanyang pamilya ay walang nahilig sa pagluluto. Kaya kahit kabado man ay pinaunlakan niya ang hiling nitong magluto siya ng pochero, ang paborito ni Devon. Mabuti na lang at tumalab ang isang linggo niyang pagsasanay, at 99.9% lang naman ang nakuha niyang grado mula sa ina ng dalaga ngunit mas higit pa doon ang pagpayag nito na ligawan si Devon.

Para kay Ivan, si Devon na ang babae para sa kanya. Si Devon na ang kanyang simula at wakas. Makakaya niyang ialay ang kayang buhay para lamang sa babaeng pinakamamahal. Alam niyang walang perpektong buhay ngunit para sa kanya ay perpekto na ang bawat oras na magkasama sila.

“Ang lalim ng iniisip mo ah,” pukaw ni Devon sa kanya. Umupo ito sa tabi niya sa kawayang upuan sa labas ng bahay. Malamig ang gabi at maraming bituin sa langit. Napatingin siya sa kasintahan. “Hindi naman,” sagot ni Ivan. “Ano bang iniisip mo?” tanong nito.

May naisip na kalokohan ang binata. Ngumiti siya’t tumugon. “Ahh, ano kaya kung pakasal na tayo ngayon? As in ngayong oras na, papayag ka ba?”

Nagulat ang dalaga at pinalo siya sa braso. “Aray! Ang sakit nun ha?” napahawak siya sa kanyang braso dahil sa lakas ng pagkakapalo. Ngunit nakasanayan na niya ang ganoong galaw ng dalaga sa tuwing naaasar ito sa kanya. Imbes na masaktan siya’t magdamdam ay mas tila haplos pa nga ito ng isang anghel.

“H’wag ka ngang magbiro ng ganyan. Hindi pa ako ready sa ganyang bagay. Mabuti ka’t secured na ang future mo, eh ako? Hindi pa nga tayo nakaka-graduate, at wala pa nga akong trabaho,” pabalang na sagot ng dalaga.

Pagak siyang napatawa. “Kaya nga pakasal ka na sa akin, hindi mo na kailangan pang maghanap ng trabaho dahil sa bahay ka na lang at mag-aalaga sa mga anak natin,”

“Pangit ang suggestion mo,”

Tiningnan niya ang katipan na kumakain ng mani at nakatingin sa kabilang banda. “Bakit naman? Gusto mo ba pa ring magtrabaho?”

“Oo naman, sayang naman iyong pinag-aralan ko kung hindi ko naman magagamit, ‘di ba? At isa pa, gusto ko munang tulungan sina papa at mama. Papaaralin ko pa si Dhemy,” sabi nito.

“Eh, kung sasabihin kong ako na lang ang magpapaaral kay Dhemy, bibigyan ko na rin ng suporta ang mga magulang mo, will it change your mind?”

Tumingin na ito sa kanya sa mata. “Pa, iba pa rin kasi ‘yung feeling na nakikita mo ang fulfillment sa sarili mong pamilya na ikaw talaga ang nagsikap para sa kanila. Binuhay nila ako’t inalagaan, kaya ako din dapat ang magsukli sa ibinigay nilang buhay at alaga sa akin,”

Matiim niyang tinitigan ang dalaga. Iba talaga si Devon. May paninindigan at mapagmahal sa pamilya. Siguro ay dapat siyang mahiya sa sarili dahil pinipilit niya ang sariling kagustuhan, at hindi man lamang inisip ang nais ng katipan. Ngumiti siya’t hinawakan ang kanyang palad. He kissed it gently. He smiled again. And then, there was an abrupt urge from his heart to kiss her. At tila hindi nga niya masusupil ang gusto. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha sa dalaga at akmang hahalikan. Subalit, “ARAAAY!!!” napasigaw si Ivan sa sakit ng kurot ng dalaga. “Ano na naman ‘yun?!?”

“Hoy! Mr. Dorkner, isa sa mga rules and regulations natin sa bahay na walang kiss na dapat mangyari! Baka nakalimutan ‘yan…” pagsusungit nito at tumalikod na.

Hinimas niya ang ang balikat. Pulang-pula ito. “Eh, sorry na baby Devs. Nakalimot lang si papa. Bakit sobrang sakit nun?” Bahagya itong tumingin sa kanya. He showed a face of an innocent, yet hurt baby. May sumilay na ngiti sa labi ng dalaga. “Oops, sorry. Masakit ba masyado?” tiningan na din nito ang kanyang balikat at hinimas.

Sinamantala na niya ang pagkakataon. “Ang sakit, ang sakit-sakit nga.” Nagdadrama pa siyang umiiyak.

“Ay naku, teka, kukuha ako ng gamot sa loob,” tatayo na sana ito nang pigilan niya ang dalaga. Mas nagdrama pa ang binata. “H’wag na, haplusin mo na lang.”

“Ah, okay…” at hinaplos naman ng dalaga. Pangiti-ngiti pa siya habang dinadama ang malambot na palad ng dalaga sa kanyang balikat. “Masakit pa ba?” tanong nito. “Ayy, oo! Masakit pa, ouch!” pagsisinungaling niya dahil ang totoo ay hindi na iyon masyadong masakit.

Nagtataka na ang dalaga. “Talaga? Eh, kukuha na nga talaga ako ng gamot doon sa loob,”

“No! H’wag na nga baby…” pagpipigil na naman niya.

“Anong gagawin ko diyan? Baka pagalitan pa ako ni Tita niyan ‘pag nakitang may maga sa braso mo,”

“Halikan mo na lang,” pilyong suhestiyon niya.

Nanlaki ang mata nito’t akmang papaluin ang kanyang balikat. “Ganun ha?! Eh, kung paluin ko na lang kaya?!”

Tumawa nang tumawa ang lalaki. “Oops, joke lang po!” naiinis namang tumalikod si Devon. Kumain lang siya nang kumain ng mani. “Uy, nag-eemote ang baby ko,” pambabawi ni Ivan sa dalaga. Hindi pa rin ito lumingon. “Baby…” tawag niya ulit ngunit dedma pa rin ito. “O sige, uuwi na lang ako,” pananakot pa niya ngunit mas lalo pa itong tumalikod sa kanya.

Wala nang maisip na paraan si Ivan kundi haplusin ang mataas at makintab nitong buhok. Ito kasi ang isang paraan upang mapakalma ang dalaga. “Baby, sorry na talaga. Promise hindi na magbibiro si papa.”

Hindi pa rin ito kumibo. Ipinagpatuloy niya ang paghagod sa buhok nito hanggang sumuko na ito’t hinarap siya. “Mabuti’t gwapo ka at ‘di kita matiis kundi matagal na kitang iniwanan,”

Ngumiti na rin siya. “Well, I thank God He gave me good looks.” Humagikhik na rin ito. “Confidence ha?”

“Magiging liar ako kung hindi ko tatanggapin ang statement na iyan,” biro niya. “Hay naku! Umuwi ka na nga at gabi na.” tinataboy na ni Devon ang lalaki. Napatingin pa siya sa kanyang relos. “Maaga pa naman,” pagdadahilan niya. “I don’t want you to drive home late at night, okay?” rason pa rin ng dalaga.

Bumuntong-hininga ang lalaki at tumayo. “Okay, para hindi ka na mag-alala.”

“Umuwi ka na diretso,” bilin pa nito.

“Ma’am, yes, ma’am!!!” sagot nito at naghand-salute pa. Tinapik na naman niya ang binata. Nagdrama na naman itong nasaktan. “’Di mo na ako madadala sa mga kadramahan mo Mr. Ivan Dorkner,” saway nito. Malutong siyang tumawa at sumabay na rin ito. Hinatid siya ni Devon hanggang gate. “Teka, hindi ako nakapagpaalam sa papa’t mama mo,” naalala niya.

“Natutulog na iyon. Ako na lang ang magpapaalam sa’yo,” sabi nito.

Sumang-ayon naman siya. “Devon, mawawala pala ako ng two weeks. Isasama ako ni papa sa States, may aasikasuhin lang daw kaming negosyo doon,” pagbibigay-alam niya sa kasintahan. Naging malungkot ang masayang mukha ng dalaga. “Kailan ba ang flight niyo?” tanong nito.

“Bukas ng gabi. Don’t worry, I’ll call you immediately pagdating namin doon.” Paninigurado niya.

She sighed. “Ano pa bang magagawa ko eh, bukas na pala ang flight niyo,”

“H’wag ka ng sad. Two weeks lang naman,”

“Two weeks nga at sembreak pa natin,” sabi pa nito. Malungkot pa rin ang mukha nito.

May pumasok na ideya sa kanyang isipan. “Baby, mas mabuting time ito na gawin ang plano mo para kay James. ‘Di ba ngayong week ang schedule no’n,”

Lumiwanag na rin ang mukha nito’t sumang-ayon na rin sa kanyang sinabi. “Tama! Hmm, h’wag kang masyadong mag-alala doon. Ako ang bahala sa pinsan mo. Pag-uwi mo may changes na na mangyayari kay James. Promise!”

“O, ‘di ba? Wala ng problema.” Sambit niya. “Aalis na ako. Good night! Dream of me tonight.”

Yango lang ang naging tugon nito at binuksan na ang gate nila. Lumakad na siya papunta sa kanyang sasakyan. Iniisip pa rin niya ang nabitin niyang halik sa dalaga. Hihirit pa siya. Sana ngayon ay pagbigyan na. “Devon?” tawag niya sa dalaga. “Pwede pa-kiss? Isang kiss lang, good night kiss…” hiling niya.

Ngumiti ang dalaga. Nag-isip muna’t nagsalita. “Hmm, dali! Baka magbago pa ang isip ko. Sa cheek lang ha?”

“Okay na iyon kesa sa wala,” sabi niya’t patakbong lumapit sa dalaga. Hinalikan niya ito sa pisngi at alam niyang makakatulog na siya ng mahimbing.