accidentally in love (1)

CHAPTER ONE

Nakakainis.

Bulong ni Devon sa kanyang sarili habang nakaupo sa upuan ng eroplano at nag-aantay sa paglipad nito. Salamat at malapit ng mapuno, dagdag niya. Kanina pa siya nayamot sa mabagal na pag-usad ng oras sa Australia. Gusto na niyang makauwi sa Pilipinas dahil nabalitaan niyang may sakit ang kanyang ina. Nagbakasyon lang kasi sIya ng dalawang linggo sa banyagang lugar dahil doon na naninirahan ang kanyang kuya.

Tumanaw siya sa labas, at makikita niyang matagal na naman siyang makakatapak sa lugar na ito sapagkat saad ng kanyang kuya na sa Pilipinas muna siya magtrabaho pagkatapos ng kanyang graduation. Isa rin sa dahilan ng kanyang pag-uwi ay ang makahabol sa enrollment nila, hindi na kasi maaari pang ang kanyang ina ang mag-asikaso. Graduating na siya ngayong taon sa kursong Psycho at plano niyang pumasok sa kompanya ng pamilya ni Ivan Dorkner, ang kanyang long-time current boyfriend. Merchandiser kasi sila ng isa sa sikat na brand ng sasakyan.

Si Ivan. Sana magustuhan niya ang pinabili ko, napangiti si Devon habang iniisip ang mga ito. Dalawang taon na sila, at kahit kailan ay hindi siya nagsisi sa pagsagot niya sa binata. Kahit minsan ay bossy ito ay nakakahanap pa rin siya ng dahilan upang unawain ito. Isa pa’y kilala na niya ang pamilya nito, at maging ang lalaki sa kanila.

Hindi na yata niya namalayan na may nakaupo na pala sa kanyang tabi.

Napalingon siya. Aba, gwapo ang loko. Maputi at makinis ang balat, cute at inosenteng-inosente ang mata, matangos ang ilong, kissable ang lips; ‘yung bang perfect lips for masculine that the ladies go-gaga with, at hindi naman siya ganun kalakihan ang katawan ngunit pwede na rin. Hindi yata ito Pilipino. Napahagod na ata  ang tingin niya sa katabi. Ewan kung napansin ba siya nito dahil wala itong imik at tila abalang-abala sa kanyang i-phone. Aaminin niyang minsan lang siya ma-attract sa isang lalaki ngunit parang ang lakas nang karisma nito sa kanya.

Napalunok siya, at binawi ang tingin. Ano ka ba anaman, Devon??? Kababae mong tao tapos kung makatingin ka sa katabi mo, talo mo pa ang isang totoong manyak. Sita niya sa kanyang sarili at napasandal na lang sa kanyang upuan upang pawiin ang inis pati sa kanyang sarili. Nag-iisip ka pa kanina ke Ivan, ngayon parang nagiging unfair ka na sa kanya.

HINDI nagtagal ay nasa alapaap na pala ang eroplano. ‘Di n’ya ata ito napansin ng makatulog siya ng mahimbing. Nagising siya ng kumakalam na ang kanyang sikmura at salamat ay nagkataon ding nagbibigay na ng pagkain ang mga stewardess. Napaayos siya ng upo at kinapa ang sarili.

Naku, sana hindi tumulo ang laway ko habang natulog ako, nakakahiya naman sa katabi ko. Isip niya. Sa totoo lang, hindi naman siya naglalaway eh, ngunit kung pagod na pagod na siya’y hindi na niya alam. Siguro.

Dahan-dahan siyang tumingin sa lalaki. Ewan kung gising ba ito o hindi dahil naka-shades na ito. Hmm, where is the sun pala ang drama nito, patuloy na sabi ng kanyang isip. Nakikinig ito sa kanyang i-phone base sa mga earphones na nakalagay sa kanyang tenga. Napabuntonghinga siya. Ito ang pinakayaw niya sa pagbibiyaheng mag-isa lalo na sa eroplano. Sobrang tahimik. Boring. Walang maka-usap. Hindi pa naman siya sanay na palaging tikom ang bibig. Kamakailan nga nang papunta pa sila ng Australia ay tatlong beses siyang sinita ng kanyang kuya dahil sa kakadaldal sa upuan.

Sa wakas ay nasa harapan na nila ang stewardess. Ngumiti siya sa babae halatang pagod na sa kabibigay ng pagkain sa dami ng pasaherong sumakay.

“We have ham and cheese, or bacon in your burger. What do you want?” may galak pa rin nitong sabi.

Hay salamat! Isip niya.

“Ah…” nag-iisip pa siya kung anong pipiliin, baka kako hindi umayon ang tiyan nya.

“Bacon!” naunawaan niyang sabay silang tumugon sa lalaking katabi niya. Nagulat siya. Kung ganun, gising pala ito. Tuluyan nang dumilat ang lalaki na halata ding nagulat, at kinuha ang shades. Napatingin ito sa stewardess na halatang nakangiti, pagkatapos ay sa kanya.

“Bacon for both of you?” tanong ng dalaga.

Sa akalang hindi na sila magsasabay ay dagling napasagot si Devon, “Yes, please.” Ngunit nakisabay pa rin ito sa pagsagot niya.

Ewan kong matatawa ba siya o hindi. Ngunit aminado siyang nais niyang matawa.

“Oh, then sir, ma’am, here is it,” inilagay na ng babae ang kanilang pagkain. “For drinks, water, or juice, or maybe some champagne?”

Si Devon, “Water will do,” Ang lalaki, “Water please.” In short, magkasabay na naman ulit.

Napahagikhik ang stewardess at tila nagaganahan siya sa pagcho-chorus nilang dalawa. “What a cute couple…” pakli nito habang inaabot sa kanila ang botilya ng tubig. “I should say, you enjoyed your, uhmm, supposed your honeymoon in Australia.” Sabi nito.

HONEYMOON? MAY GANUN?

Napatingin siya sa kanyang katabi. “Hmm, yes. Australia’s great!” narinig niyang sabi. Huh? Nangunot ang kanyang noo sa kanyang narinig. “Well, congratulations!!!” ngiting pahayag ng babae, at tuluyan nang itinulak ang cart. Hindi man lang siya nakapag-object.

Hindi pa rin niya kinukuha ang tingin sa lalaki na abala pagnguya sa kanyang burger. Naman! Ang cute niya pati sa pagkain. Pinipigil pa niya ang kanyang sarili sa pagpuna sa kakisigan nito. Nahalata yata siya ng lalaki kaya nama’y nagsalita ito, “Sorry for bringing it too much on you, I just did it to make it all done,”

Napamalik-mata siya. Ayun, nakuha mo na talaga ang presensya niya.  “Ahh, okay lang. Nabigla lang ako, hindi mo man lang ako kinunsulta kahit sa tingin man lang,” saad niya.

Napatingin sa kanya ang lalaki, tila nabigla. “Oh, so you’re not angry? Huh, I thought you’ll go mad sa ginawa ko. At totoo ang hinala kong Pinay ka nga,”

Simpleng ngiti ang kanyang tugon, “Alam mo, hindi naman lahat ng babae ay ayaw na ng adventure at fun, ipalagay na nating gusto ko rin ng ganoong thrill sa buhay,” ngunit muling nangunot ang noo niya sa sinabi nitong hinala. “And, yes you’re true, Pinay ako, bakit ba at paano mo nalaman?”

“Ah, wala lang. Naisip ko lang since sa ‘Pinas din ang uwi mo, plus your skin,”

Tumingin siya sa kanyang balat, nang-iinsulto ba ito? At tuluyan ng uminit ang kanyang dugo. She couldn’t afford na insultuhin lang ang kanyang balat. “Mister, kung sasabihin mong maitim ako’t walang class ang balat ng mga Pilipina ay nagkakamali ka. Aba, huwag mong maliitin ang mga kutis namin. Ikaw, sa kung sino kang kano na marunong mag-tagalog, parang magaganda ang mga kutis ng kalahi mo, hindi naman!” mahabang litanya ni Devon na pinipigil pa ang sarili na tumaas ang boses.

Napatawa ng manipis ang lalaki. “At may gana ka pang tumawa? May guts ha?” hirit pa niya. Napatingin siya sa ibang upuan at baka nang-iistorbo na sila sa kanila ngunit tila wala naman itong pakialam.

“Hmm, maybe I said the wrong words, or I spoke in wrong intonation, but I really meant nothing to insult you. Sa katunayan ay medyo tama ka na kano ako pero half-Australian at half-Pinoy ako. Nanay ko Pinay, kaya nga marunong akong magtagalog at doon na ako nakatira for almost two years na rin,” sabi nito. Nasamid ang dila niya, napahiya pa yata siya. “You know what, you’re not angry on what I had done awhile ago na I said a lie between us sa stewardess, but you had gone annoyed nang akala mo’y minaliit ko na ang kalahi ng mama ko. I conclude, Filipinas are really dangerous,”

Napayuko siya, at namula na ang kanyang mukha. “Naman eh, satsat ka kasi ng sasat hindi mo na alam ang mga pinagsasabi mo!” mahinang bulong niya. Malapit na tuloy niyang makumot ang burger.

Tuluyan ng humarap sa kanya ang lalaki, “Er, about the skin. I don’t dislike it. Honestly, I love your skin,” ngumiti ito sa kanya. Lalo tuloy siyang napayuko upang itago ang namumula niyang pisngi. Kainis! “Hmm, so I hope you’re not mad anymore. For the second time, my apology.”

Nag-iisip pa siya kung maniniwala ba siya dito o hindi. Pero parang nagsasabi naman ito ng totoo, ramdam niya. Fine, I’ll give it a chance.  Takbo ng isip niya. Tinaas niya ang kanyang ulo at parang batang nag-sorry din sa kanya. “Eh, sorry din. Para akong bata kung mag-react, hindi ko man lang pinakinggan ang side mo.”

“Ngunit sa ginawa mo, nasabi ko naman ang dahilan, ‘di ba? So, parehas lang tayo.” Sagot nito.

Sobrang bait naman ng mokong ito. Naisip niya. Napasandal na ito sa kanyang upuan na hindi pa rin kinukuha ang tingin sa kanya. “By the way, I’m James- James Keid,” iginawad nito ang isang kamay. Sumilay na sa kanyang labi ang ngiti at masayang iniabot ang kamay, “Devon Serano.”

Malamig ang kamay nito dahil na rin siguro sa emperatura sa loob ng eroplano. Kay gaan nito at malambot, wala atang trabaho. Naramdaman niya ang mahinang pagpisil nito sa kanyang palad at nagdulot ito ng kunting kiliti sa kanya. Napangiti din ito’t labas ang ngipin na pantay-pantay at maputi.   “You scold like mom, which reminds me of her.”

Napatawa siya. “Ginawa mo pa akong mama ngayon. Siguro, ganun talaga mag-react ang mga Pinay. Kumbaga, trademark na namin iyon,” ganti naman niya.

“Well, maybe. Your reactions make me miss mom a lot, but I suppose I must not since few hours less, I’ll be home, atlast.” Sabi niya.

Ang bait nga talaga nito dahil mahal na mahal niya ang kanyang mama. Kulang na lang ata ay paliparin ng todo-todo ang eroplano upang makarating na sa ‘Pinas, katulad ng nais niya. “Huwag kang mag-alala, malapit na naman tayong dumating eh,” medyo nilakihan niya ang kanyang mata upang iparating sa kanya na hindi pa nito binibitawan ang kanyang kamay. At nakuha naman ito ni James nang patawa itong binitiwan ang kanyang kamay. “I think it’s the third time I ought to say sorry to you.” Sabi nito.

“Ewan ko nga sa’yo, ginanahan ka na.” napahagikhik siya. Nakisabay na rin ito sa kanya. Hindi na sila nawalan pa ng pag-uusapan. Kahit ano, tungkol sa Australia, kung bakit siya nandoon at kahit ano pa. Nalaman niyang binisita lang din ni James ang kanyang ate’t ama na nakatira doon, at babalik na rin ito sa Pilipinas upang doon mag-aral. Hiwalay na ang mga magulang nito at may kanya-kanya ng pamilya. Nasabi din nito na halos anim na buwan din itong namalagi sa Australia, at tila batid ni Devon na hindi simpleng bagay ang dahilan kung bakit ganun siya katagal nanatili doon.

Pareho na nilang hindi namalayan ang oras at dumating na pala eroplano. Kapwa na sila ngayon nakatayo sa may baggage area at kinukuha ang kanilang mga gamit. Nag-uusap pa rin silang dalawa hanggang marating nila ang arrival’s area.

“So, we’re here, and I think may kanya-kanya tayong sundo,” pakli nito habang nakatingin sa kanya. “Oo nga,” sagot niya na abala sa kakatingin kung nandoon na ba ang kanyang ama. “I enjoyed your company, hindi naging boring ang pagsakay ko. Hanggang sa muli,” paalam nito.

“Ako rin, na exercise yung panga ko. Salamat sa iyo,” biro niya kasabay ng halakhak.

“I love your smile, your laugh,”

Napatigil siya at napalunok. Naging conscious siya tuloy sa kanyang mga kilos. “Ikaw naman. Kanina, sabi mo sa akin na you love my skin, ngayon naman ang smile pati laugh ko, baka sa susunod sabihin mo ng I love you,” hirit niya habang tinatago ang kaba. Batid niyang sobra na siyang na-attract sa lalaki.

Ngumiti ito ng may kahulugan. “I intend to, kaso naunahan mo ako, e.”

Napahagikhik siya ng pagak. Ayaw na niyang itodo baka mas lalong hindi ito tumigil at mahulog siya ng husto. “Naku, hindi na pwede, may boyfriend na ako,” ayon lumabas na ang mapait na katotohanan. Natigil din ito at mapaklang ngumiti, “Oh, you’re boyfriend must be very lucky,”

“Bakit naman?”

“He has the entire reason to love you because there are lots to say on you,”

Nag-blush siya. Biniyayaan ata ito ng matamis na dila. Kimi siyang nagpasalamat, “Thank you. Sige na, lalakad na ako. Baka mahanap ko doon si tatay.”

“Okay. Goodbye,” hindi na siya pinigilan nito, at umuna na siyang lumayo sa lugar na kanilang kinatatayuan. Nagpasalamat na rin siya dahil hindi na ito nagsalita pa. Tiyak mami-miss niya ang pagsakay ng eroplano.

“Ah, Devon.” Narinig niyang tumawag ito. Napalingon siya. “I will miss you. Please, don’t change,”

Napangiti siya. “Mami-miss din kita, at ako rin may request!” pasigaw niyang tugon sa pagitan ng ilang distansyang layo nilang dalawa. “Ano?” sagot nito. “Puwede bang huwag ka ng masyadong mag-english, nasa Pilipinas ka na, wala ka na sa Australia,” sigaw niya. Napatawa ito ng malakas at sumagot, “I’ll try,” napataas ang kanyang kilay. At naunawan siya nito at kahit nahihirapan ay nagsabing, “Sisikapin ko po,” tumawa na rin si Devon, at kumaway kay James. Nasisiyahan naman ang mga taong nakapaligid sa kanila na ewan kung ano ang iniisip.